به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، آزیتا ترکاشوند، بازیگرسینما، تلویزیون و تئاتر با تجلیل از حضور شبانه روزی مردم در میادین گفت : این افراد ، وطن دوستی و مردم دوستی را به نسل های بعدی یاد می دهند.
ترکاشوند تاکید کرد : مردمِ ما خودشان فرمانده ی شهرها و کوچهها شدند . این پایداری میراث همان مادرانی است که جنگ ۸ ساله را اداره کردند.
انسیه شاه حسینی کارگردان سینما هم با حضور در تجمع مردم در میدان انقلاب پرچم ایران را برافراشت.
همچنین محیا دهقانی، بازیگر سینما در گفتگویی تلویزیونی گفت : زنها در تمام طول این جنگ، ایران را بغل کردند!
منوچهر شاهسواری، دبیر جشنواره چهل و چهارم فجر نیز در گفتوگو با روزنامه «فرهیختگان» تاکید کرد : ایران همیشه دشمنان نامتمدنش را متمدن کردهاست.
به سکوت برخی هنرمندان حساس شدهایم ؛ این حساسیت را خود آنان ایجاد کردهاند
«سید مهدی جوادی» تهیه کننده سینما هم در گفتگو با سینماپرس گفت: جنگ از آن دسته اتفاقاتی بود که به نظر میرسد یک «همبستگی ملی» در تمامی اجزا و ارکان کشور از جمله «رسانهها» وجود داشت.
وی با اشاره به گلایه و اعتراض عمومی مردم نسبت به سکوت برخی سینماگران و سلبریتیها در دوران جنگ تحمیلی سوم اظهار داشت: ما نسبت به موضعگیری هنرمندان حساس شدهایم و شاید این حساسیت را خود آنان ایجاد کردهاند. وقتی هنرمندی در کوچکترین وقایع اجتماعی با ضریب بیش از اندازه و اغراقآمیز موضع میگیرد، طبیعی است که انتظار جامعه این باشد که اگر در آن شرایط موضع گرفتند، در اینجا نیز موضع بگیرند.
وی ادامه داد: اگر جایی درباره جوان ایرانی و دغدغه جان و سلامت او سخن میگویی، وقتی ۱۶۸ کودک شهید میشوند، چرا موضعی اتخاذ نمیکنند؟ این انتظاری است که خودشان با ورودهای گاهوبیگاه به موضوعات مختلف و گرفتن مواضع تند درباره وقایعی که شدت و اهمیتشان بسیار کمتر از اتفاقات اخیر بوده، ایجاد کردهاند. به همین دلیل جامعه از خود میپرسد اگر آنجا موضع گرفتی، پس اینجا چرا سکوت کردهای؟ این انتظاری است که آنان در جامعه ایجاد کردهاند؛ نه اینکه جامعه نسبت به آنان شرطی شده باشد.
تهیه کننده سینما و مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی ضمن انتقاد از سکوت و انفعال برخی چهره های هنری که پیش از جنگ رمضان از فعالان رسانه ای و اجتماعی بودند اما با وقوع جنک و جنایات دشمن امریکایی صهیونی هیچ واکنشی نداشتند؛ با اشاره به تاثیر اجتماعی این جنگ اظهار داشت: این جنگ از آن دسته اتفاقاتی بود که به نظر میرسد یک همبستگی ملی در تمامی اجزا و ارکان کشور، از جمله رسانهها، وجود داشت. رسانهها نیز هر یک به شیوه خود و در حد توانشان وارد عمل شدند. اما نکتهای که وجود داشت این بود که شاید لازم بود در فضای رسانهای، بهویژه در حوزه فرهنگ و هنر، بهجای تمرکز بر تیترسازی و چهرهسازی، بیشتر به سمت گفتمانسازی حرکت شود.