به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، پرویز پرستویی بازیگر سینما برای چندمین بار باانتشار متنی در فضای مجازی به تحولات کشور واکنش نشان داد.
پرستویی در آخرین پست خود برای مادر شهید ماکان نصیری از شهدای مدرسه میناب دکلمهای با گوشههایی از «سووشون» سیمین دانشور خواند:
گریه نکن خواهرم...
در خانهات درختی خواهد رویید...
و درختهایی در شهرت...
وبسیار درختان در سرزمینت!
و باد پیغامِ هر درختی را به درختِ دیگر خواهد رسانید...
و درختها از باد خواهند پرسید: در راه که میآمدی سحر را ندیدی!»
شجاعت در دیانای ما ایرانیهاست
محیا دهقانی بازیگر نیز درباره همراهی هنرمندان با مردم در روزهای جنگی گفت: معتقدم هرکسی در هر جایی اگر صدای بلندتری دارد، باید صحبت کند. مردمیکه بلیت خریدهاند و فیلم ما را دیدهاند یا وقت گذاشتهاند و از تلویزیون برنامههای ما را دیدهاند، لازم دارند ما حامی آنها باشیم و به آنها قوتقلب بدهیم و یکدلی را برگردانیم. واکنش هنرمندان مهم است. کسانی در این مدت سکوت کردهاند که البته آن هم واکنش است و محترم است، ولی نظر شخصی من این است که در این شرایط سکوت سرشار از ناگفتهها نمیتواند باشد.
وی افزوده است : من منکر مشکلات کشور نمیشوم. از نظر اقتصادی و در حوزههای دیگر ما مشکلات زیادی داریم. ولی این مشکلات قابل حل است و میشود کشور را درستتر کرد و بهتر پیش برد. وقتی مردم انقدر دارای شعور و فهم هستند، میشود اتفاقات خیلی خوبی رقم بخورد، کما اینکه رقم هم خورده است. مشکلات کشور را میتوان با گفتوگو حل کرد.
مردم ایران شجاع و قوی هستند و این شجاعت بخشی از دیانای ماست. دیانای ما در شرایط بحرانی واکنشی نشان میدهد که متخصصان را هم حیرتزده میکند. همه ما در ساختاری قرار گرفتهایم و همین که همدیگر را داشته باشیم، انگار دنیا را داریم. وقتی حامی هم باشیم، خدا هم کمک میکند.
امروز زمان همدلی و اتحاد برای پیروزی نهایی و رسیدن به صلح پایدار است
همچنین مصطفی رزاق کریمی (کارگردان) و مرتضی رزاق کریمی (تهیهکننده سینما) در بیانیهای مشترک دربارهی محکومیت حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، ایستادگی ملت و وظیفه سینماگران برای روایت صلح نوشتند: جنگی که با هدف قرار دادن بیرحمانه کودکان معصوم و ترور رهبر جامعه آغاز شد، با ایستادگی ملت ایران، به صلح نزدیک شده است. بربریت مدرن تلاش کرد تمدن هفتهزارساله ما را با جنایت در هم بشکند، اما در عمل بر ایستادگی ما مُهر تأیید زد.
امروز، زمان همدلی و اتحاد برای پیروزی نهایی و رسیدن به صلح پایدار است. ما به عنوان عضو کوچکی از خانواده سینمای ایران، وظیفه داریم روایتگر این پیروزی و پیامآور صلح باشیم و با تولید آثار مستند و داستانی، فریاد حقطلبی را به گوش تاریخ برسانیم؛ فریادی که از دل ایستادگی برآمده است.
امیرحسین ترابی، کارگردان سینما هم نوشت : وطندوستی فقط در شعارها نیست، در ساختن است، در ماندن، در تلاش برای بهتر شدن
محسن مومنیشریف، نویسنده و مدیر فرهنگی نیز در پیامی ویدویی گفت: بهترین فرصت است که روشنفکران ما مردم ایران را بیشتر بشناسند.
فتوت و جوانمردی میراث نیاکان ماست
همچنین علیرضا کمالی بازیگر با انتشار متنی از اهالی فرهنگ و هنر خواست تا بخشی از دستمزدهای خود را به آسیب دیدگان جنگ اختصاص بدهند.
کمالی نوشت: به نیت زنده نگاه داشتن رسم فتوت و جوانمردی که میراث نیاکانمان است، آستین بالا زده و با کسب رخصت از شاهِ جوانمردان، وارد گود پهلوانی شویم و از هموطنان آسیبدیده و مهجور حمایت کنیم. اونوشته است :
به حق نان و نمک
سالها پیش جهت ایفای نقش در یک فیلم سینمایی برای اولین بار به آبادان و خرمشهر سفر کردم. هنوز آثار جنگ بر در و دیوار آبادان نمایان بود. بنا بر علاقه شخصیام به همراه دوست عزیز آبادانی ارمنیام، «مانوک»، با پای پیاده از کوچه پسکوچههای آبادان در روزهای گرم و آغشته به بوی نفت گذر کردیم و در امتداد این سفر به خرمشهر رسیدیم.
حجم تخریب و نشانههای جنگ چنان فجیع و بیرحمانه بود که گویی ساعتی پیش وجود نجیب و محجوب خرمشهر از حضور منحوس دشمن پاک شده است. بغض راه نفسم را تنگ کرده بود و غرق در فکر، خودم را مقابل پل معروف خرمشهر دیدم. همان پل که پنج نفر از دلیرترین جوانان سلحشور ایران برای دفاع از خرمشهر با دستان خالی و بعضاً مسلّح از آن عبور کردند و عکسشان، پشت به دوربین، هنوز هم از تصاویر معروف جنگ است؛ مردانی که میرفتند تا در تالار مشاهیر شهامت و شهادت ایران جاودانه شوند. آنها هرگز بازنگشتند و ما شاید نام عزیزشان را هم نشنیده باشیم، چه رسد به اینکه بدانیم چه بر عزیزانشان گذشت و مادرانشان با داغ بر دل نشسته از فراق فرزند چه کردند.
کوتاهی از ما نیست، بلکه کار تاریخ اساساً ثبت و ضبط وقایع است، نه احساس و عواطف. همانطور که در صفحات تاریخ ایران از انواع تجاوزها به کشورمان و تعداد چشمهای از حدقه در آمده و منارههای ساختهشده از سرهای بریده یاد شده است، هیچ شرح حالی از صاحبین آن چشمها و تنهای بیسر و داغهای مانده بر دل عزیزانشان به چشم نمیخورد.
تاریخ سرزمینمان همانطور که نام اقوام و کشورهای متجاوز به ایران را نظیر مغول، ازبک، عثمانی، پرتغال، روس، انگلیس، اعراب و حزب بعث عراق، با هر نیت و قصد و توجیهی که داشتند، به عنوان متجاوزین ثبت کرد، برای نسلهای بعد و آیندگان، نام آمریکا و اسرائیل را هم در جوار این نامها ذکر خواهد کرد.
همچنین تاریخ به رسم همیشگیاش فقط تعداد قربانیان و اماکن نابود شده در جنگ کنونی را یادآور میشود و شرح حالی از مادران داغدیده، بدنهای شرحه شرحه شده از شدت انفجار، کسب و کارهای به ویرانی نشسته، پدران هراسان از تأمین مخارج زندگی، مادران آبستن که با صدای مهیب انفجار شاهد سِقط فرزندشان بودند، مردان نانآور خانواده که بیهیچ سویه سیاسی زیر بمباران شهرها جان دادند و هرگز به خانه بازنگشتند و دیگر اقسام آسیبدیدگان این جنگ نمیآورد.
الغرض
به عنوان کوچکترین و ناچیزترین عضو جامعه، از تمامی همکاران و دوستانم اعم از کارگردانان، تهیهکنندگان، هنرپیشهگان، خوانندگان، مجریان شهیر در قاب تلویزیون و دیگر اقشار هنر و فرهنگ کشور، خواهش و دعوت میکنم به نیت زنده نگاه داشتن رسم فتوت و جوانمردی که میراث نیاکانمان است، آستین بالا زده و با کسب رخصت از شاهِ جوانمردان، وارد گود پهلوانی شویم و جدا از حمایتهای معنوی و نمادین، به صورت جدی و متمرکز با پرداخت بخشی از دستمزد سال جاری و سالهای پیش رو (نه در حد امکان بلکه با دستی گشاده و طبعی بلند) از هموطنان آسیبدیده و مهجور، خانوادههای بیگناه که به ناحق قربانی شده و داغ دیدهاند، یتیمان به جامانده از این جدال نابرابر و دیگر اقشار ضعیف جامعه که در شرایط سخت اقتصادی شاید به نان شب محتاج باشند، حمایت کنیم.
باشد تا سر سوزن از حق نان و نمکی را که این سرزمین بر گردنمان دارد ادا کنیم.
خاک پای اهل جود و انصاف،
و «بهمن دان » بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون درمیان تجمعات مردمی «ذکر حیدر حیدر» سر داد.
بهمن دان هنرمند متعهد که از ابتدای جنگ رمضان و همراه با سایر اقشار مردم در میدان و خیابانها حضور مستمر داشته است؛ با بیان این مطلب که ما مدیون مردم هستیم و با پشتیبانی مردم پیروز شدیم؛ گفت: باید حرف رهبر را گوش بدهیم و تبعیت کنیم از دستورات ایشان و پیروز خواهیم شد انشالله. تا پیروزی کشورمان مردم در خیابان ها حضور دارند و جشن پیروزی را میگیریم و بعد به خانه هایمان میرویم.