به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، اردشیر کاظمی، بازیگر تلویزیون و سینما، در ۲۹ آبان ماه سال ۱۲۹۹ هجری شمسی در شهر بندری و زیبای «بندر انزلی» به دنیا آمد. او در خانوادهای از نظر فرهنگی غنی رشد کرد. پدرش، «عزیز کاظمی»، شاعر و روزنامهنگار بود و مادرش نیز معلم بود. این فضای فرهنگی، بدون شک در شکلگیری شخصیت علاقهمند به هنر او بیتأثیر نبوده است.
او در جوانی ازدواج کرد و حاصل این ازدواج، دختری به نام «شهرزاد» است که در زمینه تهیهکنندگی فعالیت دارد. متأسفانه، همسر او سالها پیش از دنیا رفت.
اردشیر کاظمی برای دههها، زندگیای کاملاً عادی و به دور از هرگونه فعالیت هنری داشت و شاید هرگز تصور نمیکرد که سرنوشت، در دوران کهنسالی، مسیری چنین متفاوت و شگفتانگیز را برای او رقم خواهد زد.
داستان ورود اردشیر کاظمی به سینما، یکی از عجیبترین و در عین حال شیرینترین داستانهای تاریخ سینمای ایران است. او تا پیش از دهه هشتاد زندگیاش، هیچگونه سابقه بازیگری نداشت. ورود او به این عرصه، کاملاً اتفاقی و به واسطه کارگردان، «محسن مخملباف»، بود.

مخملباف برای فیلم «روزی که زن شدم» (۱۳۷۹) به دنبال چهرهای خاص برای ایفای نقش یک پیرمرد بود. آشنایی با اردشیر کاظمی، همان چیزی بود که او به دنبالش میگشت. چهره منحصر به فرد، چروکهای عمیق و نگاه نافذ کاظمی، او را به گزینهای ایدهآل برای این نقش تبدیل کرد. این حضور کوتاه، اولین تجربه او در مقابل دوربین بود.
اما نقطه عطف و آغاز رسمی فعالیت مستمر او، زمانی بود که حمید جبلی (سال ۱۳۸۰) کاظمی را به عنوان یکی از بازیگران فیلم سینمایی «خواب سفید» انتخاب کرد.
همچنین او با بازی در فیلم های در فیلم «قارچ سمی» به کارگردانی رسول ملاقلیپور (سال ۱۳۸۰) و «دوزاری» (۱۳۸۶) به کارگردانی «مرجان اشرفیزاده» نیز بیشتر شناخته شد و پس از آن، او به تدریج توسط دیگر کارگردانان نیز برای ایفای نقشهای کوتاه اما تأثیرگذار دعوت به کار شد. این یک پدیده بیسابقه بود؛ فردی که در آستانه ۹۰ سالگی، کارنامه بازیگری خود را آغاز میکرد.
در کارنامه فعالیتهای هنری کاظمی نقشآفرینی در ده ها اثر سینمایی از جمله فیلم های مگه تموم عمر چندتا بهاره؟،دینامیت، لازانیا، لیسانسه ها، پا تو کفش من نکن، نهنگ عنبر۲،در دنیای تو ساعت چند است، گشت ارشاد، شاهگوش، نهنگ آبی، موچین، پژمان، خوش نشین ها، دزد و پلیس، پایتخت،دودکش، یادداشت های کودکی و... به چشم می خورد.
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار