به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، «فرامرز قریبیان» متولد ۱۳۲۰/۰۸/۲۷ در تهران ، دارای مدرک لیسانس کارگردانی و فوق لیسانس مدیریت و اقتصاد سینماست. او همچنین دارای تحصیلات ناتمام در رشته بازیگری در مدرسه ویژوال آرت آمریکاست.
مادر فرامرز قریبیان تفرشی و پدرش تهرانی است. پدر او راننده تریلی بود و به گفته قریبیان هر دو سه هفته یک بار پدرش را میدید. فرامرز قریبیان با مسعود کیمیایی هم محله و همسایه بود، از اینرو دوران کودکی این ۲ شخصیت باهم سپری شده است؛ او دراینباره میگوید: ما ۱۲ یا ۱۳ سالمان بود که هدف زندگی خود را تعیین کردیم، من از همان وقت گفتم که میخواهم بازیگر شوم و مسعود گفت من هم میخواهم کارگردان شوم و میشوم.
قریبیان فعالیت سینمایش را با همکاری در استودیو آژیر فیلم در سال۱۳۳۷ با کمک و حمایت ساموئل خاچیکیان شروع و سپس پس از بازی در فیلم کوتاه مستوره؛ با دستیاری کارگردان و ایفای نقش کوتاهی در فیلم «بیگانه بیا » ساخته مسعود کیمیایی به طور رسمی بازیگری حرفه ای را در سال ۱۳۴۵ آغاز کرد.

سپس به دلیل مسافرت به آمریکا چند سالی از سینما دور بود. او سختی های سفرش به آمریکا را این چنین تشریح می کند: من چون تنها بودم و کسی نبود که مرا کمک کند، برای ادامه تحصیلام مجبور شدم کارگری کنم و ظرف بشورم، من سراغ هیچ کار دیگری نرفتم چون به سینما علاقمند بودم.
قریبیان بعداز بازگشت از آمریکا، در سال ۱۳۵۱ بار دیگر در فیلمی از مسعود کیمیایی به نام خاک بازی کرد و برای بازی درخشانش جایزه بهترین بازیگر مکمل را از جشنواره دریافت کرد و سپس بازی خوب و روانش در فیلم گوزنها در کنار بهروز وثوقی، نام او را سر زبانها انداخت.
همچنین غزل در سال ۱۳۵۵ سومین همکاری او با مسعود کیمیایی بود. در سال ۱۳۵۷ جلوی دوربین بهمن فرمان آرا و در فیلم سایههای بلند باد نیز رفت و پس از انقلاب و در دههٔ شصت در فیلمهای بسیاری بازی کرد.
او سه بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ فیلم فجر را بابت نقشآفرینی در ترن (۱۳۶۶)، بندر مهآلود (۱۳۷۱) و مرد بارانی (۱۳۷۸) کسب کرده است.
قریبیان در سال ۱۳۶۵ برا اولین بار در مقام کارگردان در فیلم جدال در تاسوکی حضور داشت و در سال ۱۳۷۴ دومین فیلم خود را به نام قانون که ژانری پلیسی داشت، کارگردانی کرد و همچنین فیلم چشمهایش، فیلمی است که در آن او به خوبی توانایی خودش را در زمینه کارگردانی به خوبی ثابت کرد.
او طی دو سال پی در پی درسالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ در فیلم های رقص در غبار و شهر زیبا به کارگردانی اصغر فرهادی نیز بازی کرد. بازی خوب و روان او در فیلم رقص در غبار مورد توجه منتقدان قرار گرفت و موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک و جایزه گرگ نقرهای را از جشنواره بینالمللی فیلم مسکو ۲۰۰۳ به دست آورد و همچنین برای ایفای نقش در شهر زیبا جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بینالمللی فیلم هند در سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
او، در سال ۱۳۸۹ برای بازی در فیلم آلزایمر نقش دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرد. قریبیان به همراه پسرش سام قریبیان در سال ۱۳۹۲ فیلم گناهکاران با ژانری هیجان انگیز و معمایی را کارگردانی کرد که نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر شد. این فیلم، یکی از نامزدهای نهایی بهترین فیلم سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. قربیان که خود نیز در این فیلم به ایفای نقش پرداخت توانست جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره سپنتا سانفرانسیسکو را در سال ۲۰۱۴ به دست آورد.
آخرین حضور او در سینما مربوط به بازی در خروج (۱۳۹۸) بود که برایش نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد شد.
قریبیان در بهمن ماه ۹۸ پس از بازی در فیلم خروج از دنیای بازیگری خداحافظی و در همان سال هم از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد نشان درجه یک هنری معادل با دکترای افتخاری را دریافت کرد.

27 آبان همچنین سالروز درگذشت «عبدالعلی همایون» ، (۱۲۹۹ – ۲۷ آبان ۱۳۸۵) از بازیگران قدیمی سینما و تلویزیون است.
مهمترین نقش او نقش «سرکار استوار» در سری فیلمها و سریالهای «صمد آقا» ساخته پرویز صیاد و نیز مجموعه تلویزیونی «سرکار استوار» بود.
عبدالعلی همایون فعالیتهای هنری خود را از سال ۱۳۱۸ با روزنامهنگاری آغاز کرد و به زودی به دنیای تلویزیون و سینما راه یافت. او با بازی در تئاتر در «تماشاخانه تهران» و «تماشاخانه هنر» که خود از بنیانگذاران آن بود، به دنیای بازیگری پا گذاشت.
این آغاز، نقطه عطفی در زندگی هنری او بود و او را به سمت موفقیتهای بزرگتری هدایت کرد.نقشهای او در سریالهای «صمد آقا» و «سرکار استوار» به کارگردانی پرویز صیاد، او را به یکی از چهرههای شناختهشده و محبوب در میان مردم تبدیل کرد.
همایون با بازی در این آثار، توانست به خوبی شخصیتهای خود را به تصویر بکشد و در دل مخاطبان جا باز کند. او با تواناییهای کمدی و درام خود، توانست در هر دو ژانر به موفقیتهای چشمگیری دست یابد.
یکی از مهمترین آثار عبدالعلی همایون در بعداز انقلاب ، فیلم «گل یخ» به کارگردانی کیومرث پوراحمد است.
او بعد از انقلاب به اجبار و به خاطر بیماری همسرش به خارج از ایران رفت اما با بازگشتش به وطن اتفاقی تازه ای برایش رقم خورد. همایون دراین باره در مصاحبه ای گفته است :«دوباره متولد شدم، در ۸۲ سالگی».
همایون علاوه بر بازیگری، در زمینه نویسندگی و تهیهکنندگی نیز فعالیت داشت. آثار او در این زمینه شامل فیلمهای «عشق کولی» و «تعطیلات داش اسمال» میشود که نشاندهنده تنوع و گستردگی فعالیتهای هنری اوست. او با همکاری با هنرمندان مختلف، تجربیات گرانبهایی را کسب کرد و به عنوان یک هنرمند چندبعدی شناخته شد.
عبدالعلی همایون سرانجام در ۲۷ آبان ۱۳۸۵ در سن ۸۶ سالگی در پی سکته مغزی در تهران درگذشت.روحش شاد
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار