یادْ نِگار

به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران،  گلاب مستعان معروف به گلاب آدینه در ۲۲ آبان ۱۳۳۲ در تهران به دنیا آمد و فارغ‌التحصیل رشتهٔ اقتصاد سیاسی از دانشگاه ملی ایران است.
وی فعالیت هنری را سال ۱۳۵۴ با گروه تئاتر دانشجویی «پیاده» به سرپرستی مهدی هاشمی و داریوش فرهنگ آغاز کرد و در چندین نمایشنامه مانند داستانی نه تازه، همشهری، خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و مرگ امیر کبیر، دیوار چین، دایره گچی قفقازی، پوف!!، مادام پی پی، و در مصر برف نمی‌بارد بازی و کارگردانی نمایش‌های سلطان مار، مرگ یزدگرد، شبی در طهران، و پرده خانه را بر عهده داشت.

از کارهای تلویزیونی وی می‌توان به بازی در سریال افسانه سلطان و شبان و کارگردانی مجموعه ۵۰ قسمتی به‌نام خواستگاران اشاره کرد.
 آدینه همچنین انتخاب بازیگر و بازیگردان تعدادی از مجموعه‌های تلویزیونی بوده‌است. بازی و منشی صحنهٔ فیلم نیمه‌بلند رسول پسر ابوالقاسم به کارگردانی داریوش فرهنگ نخستین تجربهٔ سینمایی او است.
گلاب آدینه سال‌ها با مهدی هاشمی، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، زندگی مشترک داشت. حاصل این ازدواج دختری به نام نورا هاشمی است که او نیز در عرصه بازیگری فعالیت می‌کند.
وی  در سریال «بامداد خمار» به کارگردانی نرگس آبیار، در نقش مادر رحیم نجار حضور دارد؛ شخصیتی که در روابط خانوادگی داستان نقش دارد و بخشی از فضای زندگی رحیم را شکل می‌دهد.
 گلاب آدینه در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۶ به آموزش بازیگری برای گروه‌های مختلف سنّی در مدارس و مؤسسات آموزشی مانند مدرسه هنر و ادبیات کودکان و نوجوانان وابسته به صدا و سیما پرداخت و نمایش‌هایی مانند گل دوستی، یک روز زیبا، خاطره و خبر خوش را اجرا کرد. 
وی تاکنون چند نمایشنامه از بهرام بیضایی از جمله مرگ یزدگرد و سلطان مار و پرده‌خانه را نیز روی صحنه برده‌است.

زنده یاد «مازیار پرتو» نیز زادهٔ ۲۲ آبان ۱۳۱۱ تهران بود که در ۲ بهمن ۱۳۹۲ در آمریکا درگذشت.
مازیار پرتو از پیشروترین فیلمبرداران و تدوین‌گران سینمای ایران به شمار می‌آید که فیلمبرداری بیش از ۵۰ فیلم و سریال از جمله امام علی(ع)، هزاردستان، روز واقعه و آدم برفی را در کارنامه خود به ثبت رسانده‌است.
او یکی از اولین فیلمبردارانی بود که دوربین روی دست را درگیر فیلم هایش کرد. نوعی از تصویر برداری که این روزها خیلی از کارگردانها برای دویدن روی صحنه و فرار از دکوپاژ و میزانسن مناسب ، دست در دست تصویر بردار این سبک را مورد استفاده قرار می دهند.
مازیار پرتو دارای مدرک تحصیلی دیپلم هنرستان صنعتی تهران بود و با گذراندن دوره فیلمبرداری دانشگاه سیراکیوز در تهران در ۱۳۳۲ خورشیدی در وزارت فرهنگ و هنر به عنوان فیلمبردار فیلم‌های گزارشی، خبری و مستند، استخدام شد.
 سال ۱۳۳۰ در وزرات فرهنگ و هنر، چند فیلم کوتاه از جمله شقایق سوزان، ستون پایدار، گود مقدس (هژیر داریوش)، جلد مار، زاغه‌نشین٬ها، نیروی هوایی، بهزاد، شورش کور، رقص‌های محلی خراسان، ولی افتاد مشکلها، ندامتگاه را فیلمبرداری کرد.
بعد از مدتی توجه سینماگران به سمت وی معطوف شد بطوریکه در سال ۱۳۴۴ با گروه فیلمبرداری فیلم «خشخاش هم گلی است» همکاری داشت و پس آن فیلمبرداری فیلم‌های بلند را آغاز کرد.
پرتو چند فیلم سینمایی را  کارگردانی و تدوین کرد. گرگ بیزار (۱۳۵۲)، پخمه (۱۳۵۱) و مردان روزگار (۱۳۴۸) سه فیلمی است که او کارگردانی آن را بر عهده داشت.
اولین فیلمبرداری فیلم بلند او نیز برای فیلم وامپیر به کارگردانی مصطفی اسکویی بود و بعد از آن هاشم خان را برای محمد زرین دست فیلمبرداری کرد.
اگر چه وی در کارنامه هنری خود کارگردانی چند فیلم، و همچنین مشاوره کارگردانان برجسته (به ویژه در کار‌های نخستین آنان) را در برنامه‌ریزی، دکوپاژ و صرفه جویی‌های زمانی و اقتصادی داشته‌است، اما او را بیشتر با تصاویری که ساخته می‌شناسند.
مازیار پرتو آثار متعددی نیز در تدوین سینمایی دارد که در نوع خود تأثیرگذار و نشان دهنده تسلط ذاتی او در پرداخت ریتم و پیوستگی تصاویر هستند.
مازیار پرتو  به فعالیت هایش بعد از انقلاب هم ادامه داد و مدیر فیلمبرداری فیلم هایی چون سفر پرماجرا ، قانون ، آدم برفی ، کفش های میرزا نوروز و ... را برعهده داشت.
مازیار پرتو مانند بسیاری دیگر از هنرمندان زندگی خود را وقف هنر کرد و پس از مهاجرت به آمریکا در ۱۳۸۲ خورشیدی و محدودشدن فعالیتش در عرصه سینما، کم کم عوارض فعالیت‌های سخت حرفه‌ای‌اش نشان داده شد.
در ابتدا دچار بیماری چشم شد، همان چشمی که همیشه از آن به ویزور دوربین نگاه می‌کرد. سپس مجبور به جراحی شانه سمت راست خود شد، همان شانه‌ای که دوربین قدیمی Arriflex  سی کیلویی را با خود می‌کشید. عوارض دیگری نظیر درد زانو و پا هم تا پایان راه با او بود.

مازیار پرتو چند سال قبل، ‌پیش از رفتن از ایران، ‌در مستند قیصر ۴۰ سال بعد ساخته مسعود نجفی، درباره فیلم قیصر و خاطراتش از آن سخن گفت.
این فیلمبردار سرشناس سینمای ایران سرانجام  دوم بهمن ۱۳۹۲ بعد از چند سال اقامت در آمریکا و تحمل یکسال بیماری قلبی دارفانی را وداع گفت. مراسم خاکسپاری این هنرمند فقید هفتم بهمن در کالیفرنیا و با حضور خانواده‌اش برگزار شد. روحش شاد

یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار