به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، زنده یاد نیکو خردمند (۱۹ آبان ۱۳۱۱ – ۲۶ آبان ۱۳۸۸) از جمله هنرمندان پیشکسوت معاصر بود که پیش از حضور در تلویزیون و سینما به عنوان بازیگر در رادیو به کار گویندگی و صداپیشگی می‌پرداخت. وی در مجموع ۲ بار در جشنواره نهم و دوازدهم فیلم فجر موفق به دریافت سیمرغ بلورین بازیگری برای فیلمهای «پرده آخر» و «بازیچه» شد.
او دارای مدرک تحصیلی دیپلم و فارغ التحصیل کارگردانی در رویال تئاتر سلطنتی بود و فعالیت هنری خود را در سال‌های دهه ۱۳۳۰ با ورود به عرصه دوبله آغاز کرد و به سرعت جایگاه ویژه‌ای در این حوزه یافت.
وی در گفتگو با تاریخ شفاهی موزه سینما که در سال ۱۳۸۷ انجام شده، گفته است : پدر و عموی کوچکم هردو علاقمند به تئاتر و سینما و از بنیانگذاران تئاتر در ایران بودند. یکی از کارهای ضروری که ما همیشه انجام می دادیم و ضروری بود رفتن به سینما با خانواده بود و علاقمندی من از دوبله با دیدن فیلم ها از کودکی شروع شد و اولین فیلمم نیز در بازیگری «پرده آخر» بود که برای آن نقش جایزه هم گرفتم. هیچ وقت در سینما و تلویزیون کوتاهی و بلندی نقش و اینکه اسمم کجا باشد برایم خیلی مهم نبود.
خردمند برای بازی درفیلم «پرده آخر» ، جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن را در نهمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۶۹ دریافت کرد.
او در کنار دوبله، در دهه‌های پایانی فعالیت خود در سینما و تلویزیون به بازیگری نیز روی آورد و در فیلم‌ها و سریال‌هایی مانند بوی پیراهن یوسف، خانه‌ای روی آب، و یک بوس کوچولو حضور یافت.
زنده یاد خردمند در سریال‌های تلویزیونی نیز به موفقیت‌های چشمگیری دست یافت و در سریال‌های محبوبی همچون «آوای فاخته»، «آژانس دوستی»، «کت جادویی»، «مادر»، «همسایه‌ها»، «هفت سنگ»، «همه فرزندان من» و «دزدان مادربزرگ» به ایفای نقش پرداخت.
نیکو خردمند سرانجام در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۸۸ در بیمارستان ابن‌سینا به علت سکته قلبی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) تشییع و به خاک سپرده شد.شد.. یادش جاودان
نیکی کریمی نیز متولد ۱۹ آبان ۱۳۵۰ است و از او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان سینما پس از انقلاب یاد می شود. کریمی در فیلمهای مهمی نقش آفرینی کرده و با کسب جوایز متعدد از جشنواره‌های گوناگون بین‌المللی، از موفق‌ترین هنرمندان سینمای ایران از لحاظ تعداد جوایز جهانی نیز به‌شمار می‌رود.
وی اصالتاً تفرشی است و از دوران دبستان بازی در گروه‌های کوچک تئاتری را آغاز کرد. نخستین نقش سینمایی‌اش را در سال ۱۳۶۸ در فیلم وسوسه به کارگردانی جمشید حیدری به دست آورد. اما نخستین حضور جدی‌اش را می‌توان در فیلم عروس به کارگردانی بهروز افخمی در سال ۱۳۶۹ دانست.
نیکی کریمی و ابوالفضل پورعرب را اولین ستارگان سینمای ایران پس از انقلاب می‌دانند. پس از آن، وی در دو فیلم مهم از داریوش مهرجویی به نام‌های سارا و پری نیز بازی کرد. در سال ۱۳۷۱ بازی در فیلم سارا (اقتباسی از «خانه عروسک» اثر هنریک ایبسن) توانست برایش جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره‌های سن سباستین و نانت را به ارمغان بیاورد.
در همان سال برای تحصیل در رشته طراحی لباس به آمریکا رفت و تا زمان بازی در فیلم پری اثر داریوش مهرجویی به ایران بازنگشت. بازی‌اش در این فیلم که اقتباسی از کتاب «فرنی و زویی» اثر سلینجر بود، مورد توجه قرار گرفت و او برای بار سوم در جشنواره فیلم فجر نامزد سیمرغ بلورین شد.
پس از بازی در چند فیلم از کارگردانانی چون ابراهیم حاتمی‌کیا، بهروز افخمی و داریوش فرهنگ در سال ۱۳۷۷ در فیلم دو زن به کارگردانی تهمینه میلانی بازی کرد. نیکی کریمی با بازی در این فیلم، به بازیگر ثابت چند فیلم بعدی تهمینه میلانی تبدیل شد و این همکاری تا فیلم واکنش پنجم ادامه یافت. وی برای پنجمین بار برای فیلم دو زن نامزد دریافت سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر شد اما برای واکنش پنجم توانست سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را کسب کند. او همچنین جایزه بهترین بازیگر زن را به خاطر بازی در دو زن از جشنواره تائورمینا ایتالیا گرفت.
کریمی همچنین پس از اینکه دستیار کارگردانی عباس کیارستمی را در فیلم A.B.C. Africa بر عهده گرفت، در سال ۱۳۸۰ فیلم کوتاه مستندی با عنوان داشتن یا نداشتن ساخت که به موضوع زوج‌های نابارور مراجعه‌کننده به کلینیک رویان می‌پرداخت. این مستند برنده جایزه باران شد. در سال ۱۳۸۱ در دو فیلم دیوانه‌ای از قفس پرید به کارگردانی احمدرضا معتمدی و واکنش پنجم به کارگردانی تهمینه میلانی بازی کرد که به خاطر بازی در این دو فیلم جایزه سیمرغ بلورین جشنواره فجر را گرفت. وی برای اولین بار در فیلم باج خور اثر فرزاد مؤتمن در یک نقش خاکستری بازی کرد.
در سال ۱۳۸۳ اولین فیلم بلندش به نام «یک شب» را کارگردانی کرد. این فیلم به خاطر شرایط ممیزی در ایران اکران نشد ولی در جشنواره‌های معتبر خارجی درخشید از جمله در جشنواره فیلم کن مورد توجه قرار گرفت. نیکی کریمی فیلم بعدی خود به نام «چند روز بعد» را در سال ۱۳۸۵ و در شرایطی ساخت که هنوز تکلیف اکران یک شب در هاله‌ای از ابهام قرار داشت، او در فیلم دوم خود بازی هم کرد و فیلمی قابل قبول و تحسین شده کارگردانی کرد، ولی باز این فیلم هم به خاطر مسائل ممیزی در ایران هنوز اکران نشده‌است.
در سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷) کریمی به عنوان یکی از داوران بخش فیلمهای کوتاه جشنواره کن انتخاب شد و در کنار دومینیک مال از فرانسه، دبورا نادلمن لاندیس از آمریکا و ژان ماری گوستاو لوکلوزیو از فرانسه، به داوری فیلمهای این بخش از جشنواره پرداخت.
سومین فیلم نیکی کریمی نیز با نام «سوت پایان» در سال ۱۳۸۹ خورشیدی ساخته شد. این فیلم در جشنواره‌های جهانی موفق ظاهر شد و توانست جایزه اصلی جشنواره‌مان‌هایم آلمان و سه جایزه از جشنواره وزول فرانسه کسب کند.
چهارمین فیلم وی مستند «روزی روزگاری فوتبال » نام دارد و در سال ۱۳۹۸، او با فیلم «آتابای» پنجمین اثری که در مقام کارگردان در آن حضور داشت به سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر آمد، فیلمی که مورد تحسین بسیاری از منتقدان و مخاطبان قرار گرفت و علی‌رغم نظر مثبت منتقدان، این فیلم از جشنواره فجر جایزه ای دریافت نکرد و تنها در چند رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی کاندیدا شد.
نیکی کریمی همچنین در زمینه عکاسی نیز فعالیت دارد. وی تاکنون چندین نمایشگاه عکس از کارهای خود، برگزار کرده‌است. وی تاکنون سبک‌های مختلف عکاسی همچون پرتره و… را تجربه کرده ولی عکاسی از طبیعت در آثار او چشمگیرتر است. نیکی کریمی که اعضای خانواده‌اش در انگلستان زندگی می‌کنند، بین تهران و لندن دررفت‌وآمد است.
شبنم قلی‌خانی نیز زادهٔ ۱۹ آبان ۱۳۵۶ در تهران است و فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۳۷۶ با حضور در نمایش آنتیگونه آغاز کرد. او فارغ التحصیل کارشناسی رشتهٔ تئاتر - گرایش طراحی صحنه و کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتراست و از سال ۱۳۸۳ عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی بود.
وی در سال ۱۳۹۲ به استرالیا نقل مکان کرد، اما بعدها به ایران بازگشت.
قلی خانی در سال ۱۳۸۱، در فیلم سینمایی عطش و در سال ۱۳۸۴، برای بازی در مجموعهٔ تلویزیونی اولین شب آرامش به کارگردانی احمد امینی جلوی دوربین رفت. وی در همین سال ، نخستین اثر خود به‌نام حقیقت یک دست‌فروش را که یک فیلم مستند بود، کارگردانی کرد و وارد عرصهٔ کارگردانی شد.
او تاکنون در چند مجموعه و سریال تلویزیونی از جمله نردبام آسمان ، پنجمین خورشید، پنج کیلومتر تا بهشت ، سرزمین مادری وفیلم سینمایی پنج‌شنبهٔ آخر ماه (تولید سال ۱۳۹۰) نقش آفرینی کرده است .
شبنم قلی خانی همچنین نویسندگی و کارگردانی چندین فیلم کوتاه و مستند را بر عهده داشته‌است. در سال ۲۰۰۴، او نخستین فیلم کوتاه خود به نام واقعیت یک فروشنده خیابانی را کارگردانی کرد. از فیلمهای کوتاه او می‌توان به فیلم کوتاه زندگی اشاره کرد که او نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت.
امروزهمچنین سالروز آسمانی شدن زنده یاد هوشنگ کاوه (۱۳۰۵ بابل - ۱۳۹۲ سان فرانسیسکو) تهیه‌کننده، مدیر دوبله و مالک سینما عصر جدید تهران است که در پایه‌ریزی صنعت سینمای ایران نقش مهمی داشت.
او سال ۱۳۲۵ در رشته ریاضی از دبیرستان «دارالفنون» فارغ‌التحصیل و از حدود ۱۶ سالگی وارد کار سینما شد و حرفه‌های مختلفی را به ویژه در زمینه امور فنی سینمایی تجربه کرد. او سال ۱۳۲۲ نخستین‌بار به ساخت آپارات و انواع دستگاه‌های فنی فیلم و سینما پرداخت و موفق شد با جلب موافقت تعدادی از اشخاص بنام آن روزگار برای سرمایه‌گذاری، شرکتی تجاری تحت عنوان «ایران نو فیلم» تأسیس کند و به‌طور جدی وارد عرصه تولید و فروش تجهیزات سینمایی و ضبط و پخش و کپی فیلم و صدا شود.
«ایران نو فیلم» با جذب تعدادی از جوانان علاقه‌مند به تأسیس بخشی جدید به صنعت دوبله نیز وارد شد. این استودیو دوبلاژ نیز تماماً با دستگاه‌های تولید شده در خود همین شرکت تجهیز شده بود. «مرا ببخش» نخستین فیلمی بود که آنها دوبله کردند.
هوشنگ کاوه از سال ۱۳۴۶ با سرمایه‌گذاری در شرکت «سینا فیلم» به تهیه‌کنندگی سینما نیز روی آورد و آثاری از جمله «جهان پهلوان» و «شکوه جوانمردی» را تولید کرد.لزوم فیلمبرداری صحنه‌هایی از «شکوه جوانمردی» در ایتالیا، او را با فضای تولید فیلم در این کشور آشنا کرد و سبب شد تا ضمن خروج از «سینا فیلم»، با مشارکت یکی از دوستانش در ایتالیا، تهیه فیلمی با نام «مردانه بکش» را به عهده گرفت.
«صندلی الکتریکی» عنوان فیلم بعدی بود که کاوه در ایتالیا تولید کرد.«داش آکل» آخرین و مشهورترین فیلمی که مرحوم کاوه تهیه‌کننده آن بود. وی امتیاز اقتباس از داستان را از خانواده صادق هدایت خرید و ابتدا قصد داشت براساس آن فیلمی جهانی با بازی «آنتونی کوئین» بسازد که میسر نشد. اما فیلمی که سرانجام به کارگردانی مسعود کیمیایی ساخته شد، به اثری پر سر و صدا و ماندگار تبدیل شد که جایزه چهارمین دوره جشنواره «سپاس» را هم برای تهیه‌کننده‌اش به ارمغان آورد.
در دهه ۱۳۵۰، عمده فعالیت مرحوم هوشنگ کاوه در «استودیو راما» متمرکز بود که طی چند سال، تعداد زیادی از فیلمهای خارجی در آن‌جا دوبله شد. او همزمان مدیریت سینما‌های شهر فرنگ و شهر قصه را بر عهده داشت و نیز مدیر برنامه‌های گروه سینمایی «مولن روژ» بود. کاوه همچنین کارمند وزارت فرهنگ بود و از آن‌جا بازنشسته شد.
او سال ۱۳۵۵ با خرید سینما تخت جمشید به حرفه سینماداری وارد شد؛ که تا سال‌ها بعد هم ادامه یافت و این شغل بیش از هر عنوان دیگری با نام هوشنگ کاوه عجین شد. پس از پیروزی انقلاب، کاوه به بازسازی اساسی این سینما پرداخت و سال ۱۳۵۸ آن را با ساختمان جدید و نام تازه «عصر جدید» مجدداً افتتاح کرد.
نام سینما «عصر جدید» طی بیش از دو دهه به‌عنوان یکی از فرهنگی‌ترین مکان‌های تهران، پاتوق ثابت همه جوانان و سینما دوستان بود و بسیاری از شاهکار‌های تاریخ سینما را نمایش می‌داد.
زنده یاد «هوشنگ کاوه» در گفتگو با تاریخ شفاهی موزه سینمای ایران گفته است: توجه به این نکته مهم است که بدانیم سینما جایی برای رهگذران نیست و جا‌هایی که مرکز خرید است محل مناسبی برای قرارگرفتن سینما نیست. سینما با دادن خدمات فرهنگی به افراد فرهنگی عادت می‌دهد که کدام فیلم فرهنگی را ببینند. آرزوی من این است که سینما در کشور ما یک وسیله‌ای کاملا فرهنگی باشد تا به ذات فرهنگی یک ملت کمک کند. فعالیت‌های مرحوم کاوه تا سال ۱۳۸۸ ادامه داشت و سال‌های آخر حیات خویش را در آمریکا زندگی می کرد.
او سرانجام در تاریخ 19 آبان ماه ۱۳۹۲ در شهر سان فرانسیسکو درگذشت. یادش گرامی
و امروز سالروز درگذشت زنده یاد «خسرو تسلیمی» ( پدرسوسن تسلیمی) یکی از تهیه کنندگان قدیمی سینماست.
خسرو تسلیمی (زاده ۱ فروردین ۱۳۰۴ رشت – درگذشته ۱۹ آبان ۱۳۸۷ کرج) در سال ۱۳۳۲ در استودیو کاروان فیلم به عنوان مدیر تولید استخدام شد و پس از آن شرکتی را با عنوان اسکار فیلم تأسیس کرد.
تسلیمی فعالیت سینمایی خود را با مدیریت تولید فیلم «مهتاب خونین» در سال۱۳۳۴ به طور رسمی آغاز کرد ومدیریت تولید آثار دیگری همچون «خورشید می‌درخشد»، «نردبان ترقی»، «چشم به راه»، «روزنه امید»، «انگشت نما»، «حسرت»، «پرنده کوچک خوشبختی»، «عبور از غبار» ، «زمان از دست رفته»، «گذرگاه»، «بی‌همتا»، «الهه زیگورات» و... را در کارنامه کاری خود به ثبت رساند.
او در زمینه تئاتر هم فعالیت داشت و نمایش‌های«نفرین خنیاگر»، «بی‌نوایان»، «عروسی فیگارو»، «قضاوت دنیا و جزای روزگار » از جله کارهای اوست.
وی همچنین از موسسان استادیوی درام گیلان بود و در سال ۱۳۵۶ سازمان سینمایی «تسلیمی» را نیز تأسیس کرد اما در سال ۱۳۵۷ منحل شد.
خسرو تسلیمی تهیه‌کننده سینما سرانجام ۱۹ آبان ماه ۱۳۸۷ در ۸۳ سالگی ، براثر سکته قلبی در بیمارستان امام خمینی کرج از دنیا رفت. روحش شاد
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار