به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، عطاءالله زاهد (زاده ۱۲۹۴ در شیراز – درگذشته ۱۵ آبان ۱۳۷۰ در تهران) بازیگر سینما و تئاتر و کارگردان سینما و دوبلورفارغ التحصیل رشته ادبیات از دانشگاه تهران بود.
پدرش تحصیل کردهٔ دارالفنون بود و به موسیقی آشنایی داشت و به دلیل شغل پدرش در دستگاه علی‌خان ظهیرالدوله، مدام بین تهران و شیراز دررفت‌وآمد بودند.
وی فعالیت هنری‌اش را سال ۱۳۰۳ با بازی در نمایش رستاخیز سلاطین آغاز کرد. علاقهٔ بسیاری به علوم قدیمه وی را بر آن داشت تا به‌طور آزاد و ذوقی آن دروس را فراگیرد. او در سال ۱۳۱۸ به مدرسه مروی و سپس به مدرسه سپهسالار رفت و نزد اساتیدی چون میرزا آقای شیرازی، محمدعلی حکیم، میرزا احمد آشتیانی و آیت‌الله شاه آبادی، علوم فقهی را فراگرفت.
از ۱۳۱۹ زیر نظر سیدعلی خان نصر و صدیق اعلم، فعالیت هنری اش را در رادیو ایران ادامه داد و به همراهی صبا، محجوبی، خالدی، و طاطایی چندین سال آواز می‌خواند. در نمایشنامه‌های رادیویی هم بازی می‌کرد.
سپس به دعوت رادیو دهلی به مدت هشت ماه در بخش فارسی آن رادیو گویندگی کرد. همکارای اش با رادیو، تا سال ۱۳۲۶ که برای تحصیل به خارج رفت، ادامه پیدا کردو در دههٔ ۱۳۲۹ ضمن ادامهٔ فعالیت در تئاتر، به سینما روی آورد و به عنوان دیلماج در سالن‌های سینما گفتار فیلم‌ها را با صدای بلند برای تماشاگران به فارسی می‌خواند.
شکوفایی کارش در تئاتر، در همکاری با عبدالحسین نوشین و حسین خیرخواه، در تئاتر فرهنگ بود. چندی به ایالات متحده آمریکا رفت و مطالعهٔ جدی سینما را آغاز کرد و طی سال‌های دوری از ایران، به ترکیه، مصر، لبنان و هندوستان و چند کشور دیگر سفر کرد. او در سال ۱۳۲۷ به ایران بازگشت و پس از تأسیس استودیو آریا به دوبلهٔ فیلم مشغول شد.
طی نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران فعالیت سیاسی می‌کرد. او فعالیت در سینمای حرفه‌ای را سال ۱۳۳۲ با فیلم ماجرای زندگی به عنوان نویسنده و تهیه‌کننده تجربه کرد. در سال ۱۳۳۵ نیز به عنوان نویسنده و کارگردان با فیلم بوسهٔ مادر کارش را در سینمابه طور رسمی آغاز کرد.
زنده یاد عطاءالله زاهد از بنیان‌گذاران اتحادیه صنایع فیلم ملی ایران، از مؤسسین حسینیه ارشاد و مدیر چند شماره از مجله «فیلم‌ها و پرده‌ها» بود. وی مدیر دوبلاژ فیلم «برف روی پاها» درسال 1325 نیز بود. این فیلم با گویندگی ایرج دوستدار، اسدالله پیمان، مهری عقیلی و مهین دیهیم، نخستین فیلمی بود که در تهران دوبله شد و در سینما دیانا و پارک نمایش داده شد.
وی همچنین در سال 1327 نخستین استودیو با نام آریا را با همکاری مهدی امیرقاسم خانی، جلال مغازه‌ای، احمد شیرازی، سعید غیاثی بنانهاد و از او به عنوان عضو هیئت رئیسه اتحادیهٔ صنایع فیلم ملی ایران در دههٔ ۱۳۴۰ هم نام میبرند.
عطاءالله زاهد بعد از انقلاب ۱۳۵۷ و با بازی در فیلم راهی به سوی خدا (به کارگردانی جلال مهربان و با حضور رضا بیک‌ایمانوردی، محصول ۵۹–۱۳۵۸) مجددا فعالیت سینمایی‌اش را آغاز کرد (البته این فیلم به نمایش در نیامد).
در مورد گویندگان زاهد، احمد رسول‌زاده در کارهایی نظیر سریال هزاردستان، سمندر، شیر سنگی و در مسیر تندباد گوینده عطاءالله زاهد بوده‌است؛ همچنین در سریال بوعلی سینا گویندگی عطاءالله زاهد در نقش سلطان قابوس برعهده هوشنگ مرادی بود. اما در فیلم‌هایی که صدابرداری سر صحنه بوده اند، شاهد بازی زاهد با صدای خودش هستیم؛ همچنین در سریال سربداران عطاءالله زاهد به جای خودش دوبله کرده است.
زاهد سرانجام در ۱۵ آبان ۱۳۷۰ درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه به خاک سپرده شد. روحش شاد
زنده یاد جهانگیر فروهر (۳ خرداد ۱۲۹۵ – ۱۵ آبان ۱۳۷۶) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون در بیش از ۱۰۰ فیلم، ۳۰ سریال و چند اثر تئاتری به ایفای نقش پرداخت و از فیلم‌های مهمی که او بازی کرده می‌توان به سوته‌دلان و مسافران اشاره کرد. جهانگیر فروهر پسر مصطفی‌خان دوام‌السلطنه، نوه میرزا محمدعلی خان قوام‌الدوله و نتیجه میرزا عباس خان قوام‌الدوله، در سال ۱۲۹۵ در شهر اصفهان متولد شد و در هجده سالگی پس از اخذ دیپلم از هنرستان صنعتی، به استخدام نیروی هوایی درآمد و به عنوان مکانیک هواپیما مشغول به کار شد.
جهانگیر فروهر در پادگان قلعه مرغی به برگزاری تئاتر و اجرای نمایش در باشگاه افسران بازی در تئاتر را تجربه نمود ولی فعالیت هنری وی به‌طور رسمی و حرفه‌ای در سال ۱۳۲۱ با حضور در نمایش «یوسف و زلیخا» در تئاتر سپاهان اصفهان آغاز شد.
همچنین بازی در سینما را از سال ۱۳۴۵ با فیلم «گنجینه سلیمان» کاری از «عزیزالله رفیعی» آغاز کرد. جهانگیر فروهر از یک چشم نابینا بود و از چشم مصنوعی استفاده می‌کرد . چشم دیگر او نیز سر ساخت سریال هزاردستان (در نقش میرزاباقر) آب آورد.
این بازیگر حافظه‌ای شگفت‌انگیز و باورنکردنی داشت و دیالوگ‌ها را در مدت چند دقیقه حفظ می‌کرد. هیچ‌گاه زبانش تپق نمی‌زد و دیالوگش را فراموش نمی‌کرد.
او در سال ۱۳۷۰ لوح تقدیر نقش دوم مرد برای فیلم «خانه خلوت» (مهدی صباغ‌زاده) را از دهمین دوره جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.
جهانگیر فروهر سرانجام در سال ۱۳۷۶ در سن ۸۱ سالگی بر اثر کهولت سن درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا ردیف ۱۵۴ شماره ۸ به خاک سپرده شد. یادش گرامی
و زویا امامی در سال ۱۳۳۴ در تهران متولد شد. او از نوجوانی به هنر بازیگری علاقه‌مند بود و در تابستان ۱۳۴۸ برای فراگیری بازیگری به هنرکده آزاد هنرپیشگی آناهیتا رفت. امامی زیر نظر استاد مصطفی اسکویی آموزش دید و با فراگیری شیوه معروف استانیسلافسکی، فعالیت خود را در صحنه تئاتر آغاز کرد.
امامی از سال ۱۳۷۵ با بازی در سریال «وکلای جوان» به کارگردانی بهرام کاظمی وارد تلویزیون شد و سپس با فیلم «شیفته» به نویسندگی و کارگردانی محمدعلی سجادی، نخستین حضورش در سینما را تجربه کرد.
اوهمچنین در سریال‌هایی مانند «پرده‌نشین»، «پشت کنکوری‌ها»، «آسمان همیشه ابری نیست» و «هشت بهشت» نقش‌آفرینی کرد و توانست جایگاه خود را میان بازیگران مطرح تلویزیون تثبیت کند.
امامی در سال ۱۳۹۳ دوره‌ی پرکار و تلاشی را در عرصه سینما و تلویزیون گذراند. او در این سال با بازی در چهار فیلم و سریال « مجرد ۴۰ ساله» ، سریال های «آخرین بازی » ، «پرده‌نشین» و«هشت بهشت »، بیش از پیش درخشید.
از مهم‌ترین آثار سینمایی او می‌توان به فیلم‌های شیفته ، چشمان سیاه ، کوچولوی خوش‌شانس ، خسیس، مجرد ۴۰ ساله ، ما همه خوبیم ، سیب و سلما و ... اشاره کرد:
وی علاوه بر بازیگری، تجربه گویندگی در برنامه تلویزیونی رادیو هفت را نیز داشت. صدای آرام و دلنشین او در این برنامه مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و وجه تازه‌ای از توانایی‌های هنری‌اش را نشان داد.
زویا امامی همسر کاظم هژیرآزاد، بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینما بود و حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های آرش (موزیسین و مدرس پیانو) و آرمان (نوازنده تار و سه‌تار) است.
متأسفانه آرمان هژیرآزاد در شهریور ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به کرونا درگذشت؛ رویدادی که به گفته همسرش، تأثیر عمیقی بر روحیه زویا امامی گذاشت و باعث افسردگی و بیماری پارکینسون او شد.
زنده یاد زویا امامی سرانجام در سن ۷۰ سالگی به دلیل ایست قلبی درگذشت و در کنار فرزندش در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.روحش شاد
و امروز زادروز «آرش نوذری» بازیگر سینما و تلویزیون است. او متولد 15 آبان 1349 در کرمان و فارغ التحصیل کارشناسی نمایش از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران است.
نوذری فعالیت نمایشی‌اش را از سال ۱۳۷۰ به صورت حرفه‌ای شروع کرد و از سال ۱۳۷۲ با مجموعه ۳۹ وارد عرصه تلویزیون شد. وی اغلب نقش‌های طنز را اجرا می‌کند.
آرش نوذری در خصوص ورودش به عرصه بازیگری میگوید: به این اعتقاد دارم که هیچ چیز تصادفی نیست. یکی از عواملی که باعث شد من وارد این عرصه شوم این بود که از بچگی با سینما بزرگ شده بودم چون پدرم در شهرستان در سینما کار می‌کرد.
آرش نوذری در سال 75 با خانم زاهد بیگی ازدواج کرده است، همسرش وی نیز دارای مدرک کارشناسی نمایش از دانشگاه آزاد اسلامی تهران (دانشگاه هنر) بوده و اغلب برای کودکان کار می کند.
وی با مرحوم منوچهر نوذری هیچ نسبتی نداشته و تنها تشابه فامیلی می باشد.
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار