به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، عبدالحسین سپنتا (زادهٔ ۴ خرداد ۱۲۸۶ خورشیدی در تهران – درگذشتهٔ ۸ فروردین ۱۳۴۸ در اصفهان) فیلم‌نامه‌نویس دختر لر، اولین فیلم ناطق ایرانی بود.
پدر عبدالحسین سپنتا ، غلامرضا خان فرزند ابوطالب و ملقب به شیروانی بود که، چون مدت‌ها در رشت زندگی می‌کرد به او غلامرضاخان رشتی نیز می‌گفتند. غلامرضاخان به زبان انگلیسی آشنا بود و مترجم طبیب مخصوص مظفرالدین شاه بود و خود در سال ۱۳۰۵ ه. خ در تهران از دنیا رفت.
مادر عبدالحسین نیز بانو شوکت شیرازی نام داشت که فرزند شیخ فخرالدین شیرازی و از خانوادهٔ مشایخ امام جمعه شهر شیراز بود. او با ادبیات فارسی آشنایی داشت و از آن در تعلیم و تربیت عبدالحسین کمک می‌گرفت. وی نیز در ۲۲ اسفند ۱۳۲۱ ه. خ در اصفهان از دنیا رفت و در تخت پولاد به خاک سپرده شد.
عبدالحسین در مدرسه سن لویی، مدرسه زرتشتیان تهران، کالج اصفهان و کالج آمریکایی تهران درس خواند و سپس برای تکمیل تحصیلات به هندوستان عزیمت کرد. او در سال ۱۳۰۶ مطالعه و تحصیل در زمینه تاریخ و فرهنگ و ادبیات کهن را در بمبئی آغاز کرد.
به علت جذبهٔ سینما ، عبدالحسین سپنتا در هند به سمت سینما گرایش یافت و در نهایت، با همکاری اردشیر ایرانی به ساخت نخستین فیلم ناطق فارسی در سرزمین هند دست زد.
سپنتا در کارنامهٔ خود به غیر از کارگردانی سابقه انجام اموری از جمله فیلم‌نامه‌نویسی، شاعری، آواز، دکوراتوری، تدوین، بازیگری و مجری‌گری نیز داشت . وی سرانجام ۸ فروردین ۱۳۴۸ در اصفهان درگذشت و در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.