به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، ورود تلویزیون به ایران در سال 1335 توسط آقای کازرونی که اهل اصفهان بود، برمی‌گردد. وی در خانواده‌ای ثروتمند و کارگردان که در خارج از ایران بود، به فکر تاسیس تلویزیون در ایران افتاد.
کازرونی اقدامات زیادی انجام داد، حتی با شرکت‌های تلویزیون نیز مذاکراتی انجام داد. اما به علت مشکلاتی این مذاکرات نتیجه‌ای در بر نداشت.
بعد ازکازرونی، تلاش برای ورود تلویزیون به ایران متوقف نشد و افراد زیادی برای ورود تلویزیون به ایران تلاش کردند.
از طرفی ، در دهه 1330 بود که طرح سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران و تاسیس آن مطرح شد اما تولید و ساخت فیلم و تصاویر آن به صورت پیوسته و چندین ساعت کار در روز، آسان نبود و هزینه زیادی می طلبید. به همین دلیل، طرح رادیو تلویزیون ملی برای مدتی به تعویق افتاد.
سرانجام یک سرمایه دار به نام «حبیب الله ثابت پاسال» به دولت، تاسیس فرستنده تلویزیونی را پیشنهاد و دولت نیز با این پیشنهاد موافقت کرد. سپس این طرح با ماده‌ای چهار تبصره‌ای، در تیر ماه 1337 در مجلس به تصویب رسید.
در آن زمان تلویزیون ایران در تهران، به عنوان تلویزیونی متعلق به بخش خصوصی و به صورت انحصاری شروع به کار کرد. در ابتدا یک امتیاز انحصاری پنج ساله به آن اعطا گردید، که بعداً دوباره تمدید شد.
یک شعبه از تلویزیون ایران در جنوب، در آبادان نیز در سال ۱۳۳۸ افتتاح شد و برنامه‌های آن شامل مسابقات نمایشی و برنامه‌های آمریکایی بود که به فارسی دوبله شده بود.
در هرصورت، ثابت پاسال، تاسیس کننده اولین ایستگاه تلویزیونی بود و اولین فرستنده تلویزیون ایران هم در ساعت ۵ بعد از ظهر جمعه ۱۱ مهر ماه سال ۱۳۳۷، نخستین برنامه خود را پخش کرد.
مراسم از ساعت ۵ آغاز شد. پخش پیام شاه که از کاخ اختصاصی‌اش قرائت شد به اضافه پخش فیلم مسافرت او به ژاپن، قرائت پیام نخست‌وزیر و صحبت‌های وزیر پست و تلگراف و حبیب‌الله ثابت و پسرش ایرج (مدیرعامل تلویزیون) و پخش چند برنامه نمایشی و موسیقایی از دیگر برنامه‌های روز افتتاح تلویزیون بود.
پخش برنامه‌های تلویزیون ایران در واقع از فردای آن روز یعنی شنبه دوازدهم مهر به‌طور رسمی آغاز شد. برنامه‌های تلویزیون در نخستین روزها از ساعت ۶ عصر شروع می‌شد و تا ۱۰ شب ادامه داشت. در این چهار ساعت معمولاً هر روز ابتدا برنامه‌هایی مخصوص خردسالان و کودکان و سپس برنامه‌های ورزشی، فیلم سینمایی، تدریس زبان، اخبار، بحث روان‌شناسی پخش می‌شد.
تلویزیون ایران در ابتدا به صورت کاملاً خصوصی اداره و هزینه‌های آن از آگهی‌های تبلیغاتی تأمین می‌شد. ایستگاه فرستنده تلویزیونی پس از یک سال فعالیت، برنامه‌های روزانه خود را در تهران به پنج ساعت افزایش داد و در سال ۱۳۴۰، فرستنده دیگری در آبادان و یک فرستنده تقویتی در اهواز تأسیس کرد.
همچنین یک شبکه تلویزیونی ملی جداگانه، درسال ۱۳۴۴، برای آموزش همگانی بیش تر ایجاد شد.
سرانجام تلویزیون ایران درسال ۱۳۴۷ ملی شد، این تلویزیون تبدیل به یک انحصار دولتی گردید که تا ۱۳۵۷، ۹ هزار شغل ایجاد کرد. بعد از آن تلویزیون ملی ایران در سال ۱۳۵۰ با رادیو ایران ادغام شد، که رادیو و تلویزیون ملی ایران را تشکیل دادند. برنامه‌های رنگی نیز در ۱۹۷۶ آغاز شد.
پس از سال ۱۳۵۷ و روی کار آمدن جمهوری اسلامی، رادیو و تلویزیون ملی ایران به کار خود ادامه داد، اما نام آن به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران تغییر کرد.