به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران ، فیروز بهجت محمدی در سال ۱۳۱۵ در تبریز زاده شد و پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در سال ۱۳۳۸ به بازیگری تئاتر روی آورد و بازی در نمایشهای تلویزیونی و سینما را از سال ۱۳۴۸ آغاز کرد.
نخستین فیلمش گاو بود که به رغم کوتاه بودن نقشش، حضوری به یاد ماندنی داشت. در سال ۱۳۵۳ نیز در فیلم شازده احتجاب بازی خوبی ارائه داد.
او در همین سال در فیلم کوتاه شانزده میلیمتری کتیبه (فریبرز صالح)، براساس شعری از مهدی اخوان ثالث ظاهر شد که تهیه کنندهٔ آن تلویزیون ملی ایران بود.
بیشتر بخوانید: برای فیروز بهجتمحمدی
بهجت محمدی بعدها، در سال ۱۳۶۱ نیز در فیلم کوتاه تلویزیونی صبح پیروزی (رامبد لطفی) دربارهٔ جنگ ایران و عراق بازی کرد. از فیلمهای دیگر او میتوان به کاروان، محصول مشترک ایران، آمریکا و آلمان نیز اشاره کرد.
پس از انقلاب، در سال ۱۳۵۹ در دو فیلم به کارگردانی غلامعلی عرفان، گفت هر سه نفرشان و آقای هیروگلیف بازی کرد که به نمایش عمومی در نیامدند. البته مهم ترین و به یادماندنی ترین نقش وی، نقش طغای مغول در سریال پرمخاطب سربداران بود.
فیروز بهجت محمدی سرانجام در سن 63 سالگی درتاریخ 22 دی ماه ۱۳۷۸ در حین بازی در سریال نرگس به کارگردانی شاپور قریب درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرابه خاک سپرده شد.
بهزاد فراهانی بازیگر پیشکسوت سینما در یادداشتی در سوگ او نوشت: اعتبار آن زندهیاد را مردم میهن ما پاس میدارند، ولی عواطف او را باید در قلب همدلان و همکارانش جستوجو کرد. در هنر بازیگریش همین بس که هرگز جز با دلش بازی نکرد. مهربانی تبارش را وام گذارد و بکارت روح تنهایش را با دستودلبازی در نقشهایش چنان جاری کرد که هر انسان صادقی نمیداند که او که بود؟ طوغای، ممدحسن آسیابان، مرد یکدست یا… فیروز بهجتمحمدی؟».
کوشا و پرتلاش، توانا، فروتن، بااخلاق و وظیفهشناس، دوستداشتنی و بامحبت و یار و یاریگر، وقتشناس، دارای حنجرهای قدرتمند و نافذ و پُرطنین، جدی و سخت و حرفهای در تمرینات، صاحب سبک، عاشق تئاتر و هنر بازیگری، اهل معرفت و دوستی با قلبی به وسعت دریا، رفتاری ساده، دارای روحیه هنرمندانه و انسانی و آشنا با آیین مردانگی و پهلوانی، ویژگیهایی - است که دوستان قدیمیاش، همرکابان و پیشکسوتان و نیز افرادی که با او زمانی کار میکردند و یا او را میشناختند – ولو در برههای بسیار کوتاه – برایم تعریف میکنند. روحش شاد
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار
یادْ نِگار