این فصل را با من بخوان..

این فصل را با من بخوان..

علی وزیریان کارگردان و فیلمنامه نویس مطرح سینمای ایران در یادداشتی اختصاصی برای موزه سینما از شب هایی نوشت که میدان های شهر شده اند"تکیه" های امروز ما.

به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، علی وزیریان نوشته است:

بسم الله النور
 این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است 
این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است 
یک چله و اربعین گذشت از آغاز فصلی که در آن میدان های شهر شده اند "تکیه" های امروز ما .
"تکیه" واژه ای است که با روضه‌خوانی و عزاداری قرین بوده و هست، اما همین واژه اکنون با حضور پرشور شبانه مردم معنای گسترده و عمیق عظیم دیگری به خود گرفته و شده است قرارگاه بی قراران ؛ میعادگاه شور و رزم و سوگ و حماسه و عشق و اقتدار و عزاداری برای قائد شهید و همۀ شهیدان مان ، همه یک جا جمع شده تا جمع اضداد شود .
اگر این شب ها میان سوخته دلان در میادین شهر چرخی بزنی ، می بینی این "تکیه" ها چطور مراکز جمع اضداد است در این عالم ، و تو بشنو آهنگ اش اگر صاحب دلی . 
از یک سو مداح و مستمع دلخون و پرحزن در سوگ رهبر شهید می خوانند :
یا برگرد یا آن دل را برگردان یا بنشین یا این آتش را بنشان
آه ای جان آخر تا کی سرگردان آه ای جان ... 
سوی دیگر شعار «رگ غیرت شهر شد هر خیابان» با ریتم حماسی به هوا برخاسته
در میدانی دیگر شعر رزم و حماسی «تو رستم تهمتنی» شوری به پا کرده و با رجز برای دشمن زبون از فخر و شرافت و شجاعت ایران میگوید و می‌خواند : ...
خداست یار و یاورت، توکل است لشکرت
تو فوق هرچه آهنی، بزن که خوب می زنی
این فصل آخر است که آغاز می کنیم
این بار هم به نام حق اعجاز می کنیم
بگو با زورگویان ، استقامت می کند ایران
ببین در معرکه این بار قیامت می کند ایران
پاسخ جمعیت برای بند بند رجزخوانی حماسی مداح ، طنین پرحجم و تکرار شورانگیز «حیدرحیدر» است که در آسمان شهر می پیچد و بالا می رود و ...
یاد گزارش تلویزیونی یکی دو شب قبل می افتم که در آن، تظاهرکنندهای فرانسوی با پرچم ایران و پلاکاردهایی علیه آمریکا و اسرائیل و دفاع از ایران و ایرانی ، با زبانی شکسته بسته و لهجه فرانسوی این بند از شعر را به عنوان شعار فریاد می زدند :
« بزن که خوب میزنی ... »
چه کسی فکر می کرد روزی مردم در فرانسه و آلمان و دیگر شهرهای اروپا "برای ایران" همصدا شوند آن هم به فاصلۀ کوتاهی از شبهه کودتای دی ماه سال قبل !
با خودم فکر کردم هر چقدر اروپایی ها بر سرگرینلند از سوی آن مردک ملعون تحقیر شدند و حاکمان شان هم سکوت کردند، حالا فرصتی پیش آمده تا بغض و کینه فروخورده شان را جبران کنند.
 در جمع و جایی دیگر سخنران می گفت : « خون امام شهید مقابله به مثل ندارد . اگر به دستور قرآن ائمۀ کفر را هم بکشی انتقام خون شهید ما گرفته نشده. مختار ، حرمله و شمر و عمرسعد را هم کشت اما باز انتقام خون امام حسین گرفته نشد ؛ باید حق بر باطل سیطره پیدا کند و حکومت جهانی حق شکل گیرد و این یعنی "ظهور" ؛ آیا این قائد شهید ما همۀ دنیای ما نبود؟ دنیای ما را از ما گرفتن پس تا دنیای شان را نگیریم و بر سرشان خراب نکنیم کوتاه نمیآیم و ول کن ماجرا نیستیم». 
دختر هجده ، نوزده ساله ای جلوتر از من ایستاده بود که پوششی هم برسر نداشت ؛ آنقدر اشک ریخت و از خود بی خود شد که چند بار نزدیک بود به زمین افتد و مادرش تکیه گاهش شد.
آوای گرم مداح مثل نسیمی اثیری میان جمعیت می پیچد که با آهنگی دلنشین می خواند : ...
باید برخاست، دنیا با آنها و مولا با ماست
این پیچ تاریخی طاقت فرساست
باطل خواهد رفت و حق پابرجاست ... 
خوب که نگاه می کنم می بینم همۀ این شب ها گم شده ای کوچک میان این لشگر پر شور هستم و یاد این جمله آل احمد می افتم که گفت: « من خسی هستم که به میقات آمده، نه کسی که به میعاد » .
 صدای قائد فرزانۀ شهید در گوشم می پیچد : «چنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله‌ی با حوادث» ؛ حالا با تمام وجود می بینم این بعثت مردمی را و مصداق کلام او را برای مقابله‌ با جنگی که مذاکره در آن منتفی شده یا می شود.
گویی حالا نوبت مردم است که کار را به توفیق الهی تمام کنند. مردمی از هر رنگ و قشر و عقیده که مصمم و استوار نزدیک پنجاه شب است کف خیابان و میدان ایستاده اند "حول محور ایران". 
نسیم شبانه بهار، موجی پر ترنم میان انبوه پرچم هایی انداخته که بالای سر جمعیت در هوا می رقصند .
قدم زنان از این جمعیت مبعوث شده فاصله می گیرم ، به چند نفر می رسم که ظاهراً کار نظم و رتق و فتق خیابان های اطراف برعهده شان است ؛ گوشه ای گعده کرده اند و دربارۀ مذاکرات صحبت می کنند .
یکی می گوید اگر این مردم همان جماعت های مبعوث شده هستند چرا کسی حرف شان را جدی نمی گیرد؟ شورای امنیت روسیه گفته احتمال حمله دوباره امریکا زیر پوشش مذاکره جدی است!
دیگری پاسخ می دهد که : «حق نداریم سوء ظن داشته باشیم پس تهمت و بدبینی به مسئولین ممنوع! »
اولی می گوید : «مسئولین» باید حس عمومی مردم مومن و حاضر در صحنه را یکی از محک ها بدانند چون امیرالمومنین فرموده : « از حدس و گمان مؤمنان بترسید زیرا خداوند حق را بر زبان های آنها قرار داده » .
غالب مردم بدون اینکه تهمت جاسوسی یا خیانت به کسی بزنند نسبت به مذاکره با آمریکا بدبین و بد گمان اند!
دو مذاکره قبلی به جنگ کشید و این آخری هم به محاصره دریایی رسیده ! پس حدس و گمان و حرف شان بی ربط نیست. اگر این بارهم رکب بخوریم کسی به ما کاپ اخلاق نمی دهد!
رهبر شهیدمان گفت : «آمریکایی ها باید از منطقه ی غرب آسیا بیرون روند» . چه امتحان و ابتلاء و انتخاب های دشواری! تصویر با شکوه پرچم ها و شور حال مردم پیش چشمم تکرار می شود و بی آنکه بخواهم این نوحه در گوشم زمزمه می کند: باید برخاست ...
این پیچ تاریخی طاقت فرساست
باطل خواهد رفت و حق پابرجاست 
از میدان دور شده ام . سوار ماشین می شوم . باران تند شده ، برف پاک کن را روشن می کنم . به محض اینکه شیشه از قطرات باران پاک می شود دوباره تصویر پرچم ها و مردم به وضوح به چشم می آید که پر شور زیر باران ایستاده اند .
پیر و جوان و خردسال با سیل پرچم های در اهتزاز بالای سرشان. در این شرایط آخرالزمانی غیر از توکل به خدای سبحان چه باید کرد؟من دل به توکل دهم هر چه باد باد