به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، خانم جمیله شیخی (۹ اردیبهشت ۱۳۰۹ – ۲ خرداد ۱۳۸۰)۹ در شهر زنجان به دنیا آمد. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد اما موفق به دریافت دکترای افتخار در زمینهٔ تئاتر شد.
برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از دهمین دوره جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم «مسافران» ، برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن از پانزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم «لیلا » در کارنامه هنری خانم شیخی دیده می شود.
او در سال ۱۳۳۶ با نمایش «پدر» آغاز شد و سپس وارد استخدام رسمی «اداره تئاتر» شد. در اینجا، با همکاری افرادی چون حمید سمندریان، محمدعلی کشاورز، عزت الله انتظامی و جعفری والی، گروه جدیدی از تئاتر تأسیس کرد. فعالیت مستمر و نمایشهای با کیفیت این گروه باعث آشتی دوباره مردم با تئاتر شد.سپس، در سال ۱۳۳۹، جمیله شیخی وارد دنیای تله تئاتر شد و با نمایش «خودکشی» به کارگردانی علی نصیریان وارد قاب تلویزیون ملی شد. در سال ۱۳۵۴ با فیلم «خانه خراب» نصرت کریمی به صنعت سینما وارد شد.
علاوه بر بازیگری، در سال ۱۳۴۳، خانم شیخی به عنوان کارگردان نمایش «قلب سرگشته» برای تلویزیون فعالیت کرد و در سال ۱۳۵۰ نیز به عنوان کارگردان نمایش «محکوم به اعدام» شناخته شد.
در سال ۱۳۵۶، اولین تجربه تلویزیونی خود را با سریالی به نام «لحظه» به دست آورد و بعد از انقلاب، در سال ۱۳۶۱ با بازی در فیلم «قرنطینه» به عرصه بازیگری بازگشت و با سریال «طنز آوران» در سال ۱۳۶۴ در تلویزیون ظاهر شد. وی در سال ۱۳۷۲، در سن ۶۳ سالگی، با بازی در سریال «پدر سالار» به نقش مولود، خواهر ملوک، بسیار درخشان ظاهر شد.
زنده یاد جمیله شیخی در فیلم هایی همچون کاغذ بی خط، پاییزان، پرنده کوچک خوشبختی، سفر عشق، مسافران، لیلا، عینک دودی، همسر دلخواه من، عینک دودی و ... نقش آفرینی داشت.
جمیله شیخی سرانجام در پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۸۰ بر اثر سکته قلبی درگذشت .
امروز دوم خرداد سالروز تولد مجید محسنی (زاده ۲ خرداد ۱۳۰۲ – درگذشت ۱۵ تیر ۱۳۶۹) بازیگر تئاتر سینما و رادیو، نویسنده و کارگردان سینمای ایران است.
او از نوجوانی در کنار برادرش حسین محسنی که یازده سال از او بزرگتر بود بازیگری در نمایشهای مختلف را شروع کرد و پس از فعالیت در نمایشهای بسیاری به عنوان پیش پرده خوان، در سال ۱۳۱۸ اولین تجربه بازیگری حرفهای خود را در نمایشی به نام سالومه بر صحنه تئاتر اجرا و سپس سال ۱۳۲۶ با بازی در یک فیلم تبلیغاتی بازیگری مقابل دوربین را شروع کرد.
ازسال ۱۳۳۰ بهطور جدی کار در سینما را با فیلم خوابهای طلایی به کارگردانی معزدیوان فکری آغاز کرد. چند سال بعد مجید محسنی یکی از بهترین هنرمندان رادیو هم بود. او خالق شخصیت (کمدی انتقادی) عمقُلی صمد (روستایی ساده دل با لهجهای شیرین) در رادیو ایران طی سالهای ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۲ بود.
او دو دوره (دورهٔ بیست و یکم و بیست و دوم) نماینده مردم دماوند در مجلس شورای ملی شد ۱۳۴۲–۱۳۴۸ و در سال ۱۳۴۸ به عنوان مشاور فرهنگی سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران تعیین شد.
چندی پس از انقلاب فیلم «پرستوها به لانه بازمیگردند» - محصول ۱۳۴۲ - که بازیگر اصلی و نویسنده و کارگردان و تهیهکننده اش بود، با پوستر و پلاکارد جدید در سینماهای تهران اکران شد. مجید محسنی بعد از انقلاب تا زمان فوت با جدیت مسائل و اتفاقات هنری را دنبال میکرد و تا پایان زندگی اش از علائق هنری دست نکشید.
در سال ۱۳۶۸ نیز در نمایش خداحافظ روی صحنه رفت. این نمایش آخرین کار این هنرمند بود و او در پانزدهم تیرماه ۱۳۶۹ درگذشت.
حسن شکوهی نیز زادهٔ ۲ خرداد ۱۳۵۰ در تهران است که علاوه بر بازیگری، مدیر تولید فیلمهای سینمایی و تلویزیونی است. شکوهی فارغالتحصیل رشتهی مکانیک است. وی فعالیت در سینما را از سال 1372 با ایفای نقش در فیلم «همهی دختران من» آغاز کرد. او علاوه بر بازیگری، در زمینههای دیگری نیز به عنوان مدیر تولید، تهیهکننده و دستیار تهیهکننده سابقهی فعالیت دارد.
شکوهی بیشتر به عنوان بازیگر فیلمهای طنز شناخته شده است و ایفای نقش در فیلمهایی نظیر «همهی دختران من» (1372)، «عینک دودی» (1378)، «توکیو بدون توقف» (1381)، «باغ آلوچه» (1384)، «هرچی تو بخوای» (1385)، «دستهای خالی» (1385)، «بیدل» (۱۳۸۹) و «چک» (۱۳۹۰) را در کارنامهی هنریاش دارد.
او در مجموعهی «به کجا چنین شتابان؟» (1388) در نقشی کاملاً متفاوت به عنوان جاسوس انگلیس نقشآفرینی کرده است.
و فریدون رهنما (زاده ۲ خرداد ۱۳۰۹ - درگذشت ۱۷ مرداد ۱۳۵۴) شاعر، روزنامهنگار و سینماگر اهل ایران بود. رهنما در دوران کوتاه عمر خود به ساختن ۳ فیلم و انتشار پنج دفتر شعر به زبان فرانسه و یک دفتر شعر به فارسی و نگارش دهها مقاله در نقد سینما و ادبیات مبادرت ورزید.
زنده یاد رهنما در فاصله سالهای ۴۹–۱۳۴۵ رئیس بخش پژوهش تلویزیون ملی ایران بود.
فریدون رهنما در ۴ سالگی به دنبال تبعید پدرش به لبنان (بعد از اختلاف با رضاشاه در سال ۱۳۱۳)، به همراه خانواده به بیروت رفت و بعد از هفت سال به تهران بازگشت و در دبیرستان فیروز بهرام درس خواند. در سال ۱۳۲۳ به فرانسه رفت و به تحصیل در رشته ادبیات در دانشگاه سوربن پرداخت.
رهنما در سال ۱۳۳۶ پس از پایان تحصیلات دانشگاهی خود در دانشکده ادبیات سوربن و فارغالتحصیلی از مدرسه فیلمسازی پاریس به ایران بازگشت و در کتابخانه مجلس شورای ملی مشغول به کار شد.
در سال ۱۳۲۶ نخستین دفتر شعرش را به زبان فارسی با عنوان هیچ با نام مستعار «کوچه» منتشر کرد. منظومه برای ایران نام نخستین دفتر شعر رهنما به زبان فرانسه بود که با نام کاوه طبرستانی توسط انتشارات پی یرسگرس در پاریس در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. رهنما در سال ۱۹۵۹ مجموعه اشعار سرودهای کهنه (Poems Anciens) را با مقدمهای از پل الوار شاعر سورئالیست فرانسوی در پاریس منتشر کرد. آوازهای رهایی نیز نام آخرین دفتر شعر او به زبان فرانسه بود که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.
علاوه بر شعر، رهنما در ادبیات سینمایی نیز تألیفاتی داشت. از جمله میتوان کتاب واقعیت گرایی فیلم را نام برد که پایاننامه تحصیلات سینمایی اوست و در سال ۱۳۵۱ به وسیله انتشارت بوف در ایران منتشر شد.
رهنما با اینکه عشق ساختن فیلم داشت اما کار در فضای فیلمفارسی برای او قابل تحمل نبود. خود در گفتگویی گفتهاست: «با آنکه به من پیشنهادهایی برای ساختن فیلم شد، ترجیح دادم بروم و در یک کتابخانه کتابدار شوم.»
با این حال رهنما موفق شد در سال ۱۳۳۹ نخستین فیلم خود یعنی مستند تخت جمشید را با سرمایه شخصی بسازد. در این فیلم رهنما با نگاه شاعرانهای در دل ویرانههای تخت جمشید، به دنبال سازندگی و شناخت هویت تاریخی ایرانی است.
فریدون رهنما به همراه فرخ غفاری از مدرسان مدرسه عالی تلویزیون و سینما بود.
با تأسیس تلویزیون ملی ایران در سال ۱۳۴۶، فریدون رهنما نیز جذب تلویزیون شد و بخش مستندسازی و پژوهش در مورد ایران زمین را راه انداخت. به کوشش او در همین بخش بود که سینماگرانی چون محمدرضا اصلانی، ناصر تقوایی، منوچهر طیاب، هژیر داریوش و پرویز کیمیاوی توانستند نخستین فیلمهای مستند خود را بسازند. فیلمهایی چون جام حسنلو، باد جن، یا ضامن آهو، تپههای قیطریه و چه هراسی دارد ظلمت روح محصول همین دوره است و زیر نظر فریدون رهنما ساخته شدهاند.روحش شاد