به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، در یادداشت بیتا بیگی آمده است : ورای روایت واقعهی عاشورا، پرسش بزرگ این است که اثری مثل «نینوا»حسین علیزاده به عنوان اثری موسیقایی چه نسبتی با آن واقعه دارد؟ آیا بار روایت را به دوش میکشد؟ آیا تاکید بر شکل شناخته شدهای از رنگ دارد؟ آیا فقط اندوه را در ما بیدار میکند؟
ورای پاسخ به این پرسشها میتوانیم به آن اثر فکر کنیم که گویی افقی برای چهره گشودن لایههای ناگفتنی ازآن روایت دارد که نه تنها از معنای جنگ و حتی «حماسه»را از واقعهی کربلا عبور میکند، بلکه از معنای اسطورهای فراتر میرود و جایگاهی برای رخدادن امر «متعالی»فراهم میآورد که مرزی است که هنر خودش را از تاریخ اسطوره و حماسه و روایت جدا میسازد. پرسش بزرگ اینجاست که چه در آن رویداد تاریخی بود که هر چه از آن میگذرد نقش معنای جنگ در آن کمرنگتر و نقش متعالی آن فراتر میرود؟ و شاید بتوان مفهوم دیگری در نسبت با جنگ مطرح نمود و آن «حماسه»است. حماسه چیست؟
چه میشود که روایت خرمشهر در ترانهی دربارهی محمد جهانآرا پس از آزادی خرمشهر تراژدی را از زبان آیندهای است که برای نبودن جهانآرا پس از آزادی «شهر»سخن میگوید گویی این تراژدی برای محمد جهانآرا نیست ؛ تراژدی برای «زمان»و آیندهای است که از وجود شهیدان محروم گشته است گویی زمان آینده برای خودش سوگوار است و یا اثری چون کجایید ای شهیدان خدایی که شعری از مولانا را از درون جهان کامکار عبور میدهد اما تاریخ مصرف ندارد و بیشتر از هر چیز به شعر مولانا نزدیک است که از دروازه های زمان عبور میکند و به دنبال آن شهیدان خدایی میگردد. دنبال سبک روحان عاشق که در مخزن معرفت را بگشایند و تنها به رزم فیزیکی اشاره ندارد به نبرد «حق»و «باطل»برمیگردد که جنگی است که هرگز پایان نمی یابد و جستجوی «حق»گاه در زمین و زمان معرفتشناسی میسر میشود و گاه این خود رخداد است که چهرهی باطل را رسوا میکند، چنان که هنر دیگر نمیتواند کارکردی دکوراتیو و یا طنین بخش داشته باشد؛ هنر به ناگزیر با خون خاک و خون زمان و زمینه درمیآمیزد.
شاید این یادداشت بهانهای باشد برای پرداختن به این پرسش که چه قدر ضرورت دارد به جای پرداختن به چه باید کرد دربارهی امید خلق یک شاهکار هنری, در زمان و زمینهی جنگ،به این بپردازیم که یک شاهکار هنری در رابطه با جنگ دارای چه ویژگیهایی است و شناختشناسی این گونه آثار و ادراک حساسیت در لایههای گوناگون آنها باعث میشود که آثار هنری از یک اثر تبلیغی به یک گنج تعالی بخش و استعلایی تبدیل شود.
این امید به قبل هنگام و بعد از جنگ برمیگردد و به اینکه تفاوت یک گزارشگر خبر،با یک هنرمند «دوران -ساز »چیست ؟