به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، علی رویینتن کارگردان سینما درباره فعالیتهای اخیرش بیان کرد: من از سال ۱۳۸۸ عملاً بیکار بودهام و به نظر میرسد تا آخر عمر نیز همین وضعیت ادامه یابد، مگر اینکه خودم دست به کاری بزنم. با این حال اشتیاق فراوانی برای کار دارم. سناریوهای آمادهای دارم؛ فیلمنامههای جنگی، دفاع مقدس، اجتماعی، ارزشی و خانوادگی اما هیچ سازمانی از من دعوت نکرده است.
وی افزود: من نه در فضای مجازی حضوری فعال دارم، نه در مرکز توجه رسانهای هستم و نه هزینهای برای خبرپراکنی و جلب توجه مدیران صرف میکنم. به همین دلیل، امروز چون جزیرهای تنها هستم.
رویین تن درباره ساخت فیلم درباره جنگ رمضان گفت: در مورد جنگ اخیر هرکس اکنون بخواهد کاری انجام دهد، صرفاً میتواند اثری خبری یا مستند بسازد که به گمان من چندان مفید نخواهد بود. بهتر است چند ماهی بگذرد، مسئله رسوب کند، سپس به تولید درام و فیلمنامه پرداخته شود. من احساس میکنم فیلمنامهنویسی و فیلمسازی مقاومت در ایران پس از این جنگ، ژانر جدیدی پیدا کرده و شروعی تازه برای سینمای ایران به همراه آورده است.
کارگردان «زمهریر» درباره دریافت طرحها در ارگانهای مختلف عنوان کرد: دریافت طرحها به صورت پیچینگ در بنیاد سینمایی فارابی فرایند خوبی است اما مهمتر از همه این است که ما باید شاهد نتیجه آثار باشیم. ممکن است نتیجه کار بسیار عالی از آب دربیاید، یا برعکس، ناموفق باشد و انتقاداتی به همراه داشته باشد.
وی تاکید کرد: درواقع نمیتوان به طور قطع اعلام کرد که این روش برای دریافت طرحها بد است یا خوب، بلکه خروجی نهایی تعیینکننده است. اگر نتیجه مطلوبی حاصل نشد، متولیان باید با شجاعت مسئولیت این اتفاق را بپذیرند و کنار بروند. اما تا زمانی که محصولی دیده نشده، هر اظهارنظری صرفاً مبتنی بر سلیقه خواهد بود.
کارگردان «دلشکسته» اظهار کرد: نتیجه کار هر یک از ارگانهای سینمایی اعم از بنیاد سینمایی فارابی، حوزه هنری، مرکز گسترش و… باید فیلمی در تراز سینمای ایران باشد، فیلمی که برای سینمای ایران سلیقهسازی کند، سپس باید سنجید که این خروجی نسبت به هزینه صرفشده، ارزشمند بوده است یا نه. من معتقدم هیچ مدیری تا زمانی که خلافش ثابت نشده، عمداً بودجه را حیف و میل نمیکند بلکه دل هر مدیری میخواهد کارهای خوبی بسازد. به طور مثال در انجمن سینمای جوانان ایران، هدف تربیت نسلی توانمند است و در بنیاد سینمایی فارابی که قلب سینمای ایران محسوب میشود، باید فیلمهایی ساخته شود که بخش خصوصی قادر به ساخت آنها نیست و الگویی برای دیگران شود.
علی رویین تن در پایان با اشاره به معضلی در سینما گفت: امروز در سینمای ایران معضلی داریم که وقتی یک سینماگر مدیر میشود، گاهی جریانهای چاپلوسی و دنبالهروی شکل میگیرد. اگر نگاه کنید به تولیدات سالهای اخیر، میبینید گروهی در هر شرایطی حاضر به همکاری هستند.