به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، سعید معدنی نوشته است : مسئلهای که وجود دارد این است که ما در میان هنرمندان صنوف مختلفی داریم. افرادی هستند که به لحاظ ایده مخالفتهایی دارند، از طرفی هنرمندان دیگرانی هستند که کاملا موافق هستند در واقع چون تنوع بالایی در میان هنرمندان وجود دارد.
وی افزود : همین ماجرا سبب کاهش تاثیرگذاری میشود، یعنی امکان دارد که هر یک از هنرمندان به خودی خود پیامی منتشر کنند یا کاری انجام دهند اما به واسطه این چند دستگی طبیعتا تاثیرگذاری کم میشود.
معدنی خاطر نشان کرد: بگذارید دسته بندی هنرمندان را بگویم، یک عده هنرمندانی هستند که از سیاستهای سیستم حمایت میکنند، گروه دوم کسانی هستند که در بزننگاههایی مانند جنگ فارغ از تمام باورهایشان پشت سیستم قرار میگیرند تا وحدتی را ایجاد کنند، دسته سوم سکوت میکنند و اظهار نظر نمیکنند، گروه چهارم هم بیشتر خارج نشین هستند.
این جامعه شناس می گوید: در شرایط جنگ وقتی زیرساختها دچار آسیب و بحران شوند کسی پشت دشمن نمیایستد و اکنون فکر میکنم که نه صداوسیما تاثیرگذار است نه آنهایی که خارج نشینند، تنها آن دسته از هنرمندانی تاثیرگذارند که در شبکه اجتماعی حضور دارند و در ایران زندگی میکنند.
وی افزود: این هنرمندان بیشترین تاثیر را در وحدت آفرینی و ایجاد وحدت دارند. اکنون سینما میتواند میدان داری کند به شرط آنکه فیلم سینماییهایی را که قبلا ساخته شده است در نظر داشته باشیم و سراغ آن آثاری برویم که ملیگرایانه بودند، طبیعتا آن آثار اکنون کارسازتر هستند.
معدنی گفت: برخی از آثار ابتدایی ابراهیم حاتمیکیا و رسول ملاقلیپور، یا حتی «باشو غریبه کوچک» آثاری هستند که این حس را تقویت میکنند. وجه تمایز این جنگ با جنگ هشت ساله این است که از یک جنگ نسبتا کلاسیک وارد جنگ با کسی شدیم که فقط نیتش تخریب است نه تصرف.