به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، نوروزی افزوده است : در شرایط خاص مثل شرایط جنگی، آثار هنری میتواند بسیار اثرگذار باشد، ما در زمان جنگ بین ایران و عراق هم شاهد این بودیم که شاعران، گرافیستها، کارگردانان، داستاننویسان و عکاسان چگونه در مشارکت جمعی در دفاع از کشور حضور داشتند، تولید اثار فرهنگی و هنری در این زمینه یک موضوع و انتشار آنها یک موضوع دیگر است و این موضوع سادهای نیست.
وی تصریح کرده است : در دنیای امروز دو وسیله سراسری برای انتشار آثار هنری وجود دارد؛ یکی شبکههای مجازی و دیگری تلویزی است. در شبکههای مجازی کاربران محدود هستند؛ اما وسیله مهمتر تلویزیون است که میتواند در طول شبانهروز بسیار سریع این آثار را به نمایش بگذارد و نشان مردم دهد.
این حقوقدان تاکید کرده است : آثاری که میلیونها مخاطب دارد و مخاطبان عمومی در سطح کشور دارد اما متاسفانه ما این مشکل را داریم که مدیریت تلویزیون در چهارچوب دیدگاههای حزبی انجام میشود، تولیداتش در همین اندازه است و ملت را هم به عنوان مخاطب قبول ندارد، بلکه فقط هم مسلکانش را به عنوان مخاطب قرار داده است، هم از لحاظ حرفهای و هم از لحاظ جذب مخاطب ناتوان است.
وی افزوده است : در حال حاضر انتظار میرود که هنر به وحدت افکار عمومی کمک کند اتفاقی که تلویزیون از داشتن آن ویژگی محروم است. اکنون صداوسیما باید با کمک از آثار تولید شده تلاش کند تا حس وحدت ملی را تقویت کند هرچند کار سختی است.