به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، خانم موگویی نوشته است :
صداها
صداهای مهیب
از هر طرف بر مغزم می کوبد
و من در یک بهت عجیب
با سیل اشک بی امانی
که از پی غصه های پی در پی و بی امان
هر روز
اما...
در خفا
تا زیر گلویم سر میخورد
به خودم می گویم آرام باش و صبور
ما در سخت ترین دوران تاریخ این کشوریم
نه فقط سخت، بلکه ترسناک ترین دوران
ما در این شتاب پر خروش و در مسیر حوادث تلخ
در معرض سخت ترین آزمون تاریخ قرار داریم
آزمون میان دشمن و وطن
چه کنیم ؟
در وطن ...
داغ دیده ایم
غمگینیم
رنجوریم
معترضیم
و این حق ماست که معترض باشیم و مطالبه کنیم
اما دشمن این بار با لباس ناجی ما آمد
و اعتراضمان را مصادره کرد
اکنون تنها راه پیش رو برایمان
این است که هر کدام یک آرش باشیم
آرشی که (جان ) در تنها تیر ترکش گذاشت
و کار صدها صد هزاران تیغه ی شمشیر کرد
و در آزمون تلخ دشمن پیروز شد
ما باید به آرش نگاه کنیم
حتی آنهایی که
به وطن پشت کردند
یا از سر غفلت
یا از سر غرور
و یا از همه بدتر از سر جهل.
ما همچنان و تا ابد
نام پر افتخار ایران را به عنوان بزرگترین تکیه گاه در کنار خود داریم.