به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، در دلنوشته میرکریمی آمده است : این روزها که دشمن با تمام قوا به خانه و کاشانهمان یورش آورده، یادم آمد آخرین راند را هیچوقت نباید به حریف واگذار کرد.
قصدم تعریف کردن قصهای شنیدهشده است از آن شب که تاریخ ورق خورد؛ ۱۹۷۴، کینشاسا. همه شانس را به نام جورج فورمن نوشته بودند؛ قهرمان شکستناپذیر. روبهرویش محمدعلی کلی ایستاده بود؛ مردی که میگفتند دورانش تمام شده. علی زیر مشتهای سنگین عقب رفت اما نیفتاد، تا راندهشتم که با یک ضربه سرنوشتساز فورمن را نقش زمین کرد. درس این است: آخرین راند را هیچوقت واگذار نکن؛ تا آخر باید ایستاد.
این روزها که باز هم مشتها سنگینتر از قبل بر صورت وطنمان مینشیند، یاد آن شب میافتم؛ که تا خودت را نینداختهای، تا آخرین رمق باید ایستاد. چون صدا هست؛ صدای نیاکان، صدای مردم، صدای خودِ دیگرمان که فریاد میزند: تو تنها نیستی...