به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، بعد ازپیروزی انقلاب شكوهمند اسلامی، هنر هفتم یكی از مهمترین حوزههایی بود كه توانست به درخشش پرشكوه و جریانساز به عنوان یكی از مردمیترین هنرها دست یابد.
در حقیقت آنچه از سینمای ایران امروز در جهان شناخته میشود بدون هیچ شكی كارنامهای است كه طی چهار دهه اخیر و همسو با پیروزی انقلاب اسلامی تا زمان حاضر بیوقفه بر مدار درخشش و تعالی گام برداشته است.
آنچه مشهود است تاریخ فرهنگ و هنر معاصر ایران، بهویژه در عرصه هنرهای نمایشی، شاهد دو دوره کاملاً متمایز است که نقطه عطف آن را باید در سال ۱۳۵۷ جستوجو کرد.
پس از عبور از سالهای پرالتهاب ابتدای انقلاب، نظام فرهنگی کشور در سال ۱۳۶۱ به این نتیجه رسید که برای هدایت جریان سینمایی و خروج از انفعال، نیاز به یک رویداد ملی دارد. بدین ترتیب، در بهمنماه ۱۳۶۱، «جشنواره فیلم فجر» متولد شد.
دبیری نخستین دوره این جشنواره را «حسین وخشوری» بر عهده گرفت؛ رویدادی که در ابتدا نهال نوپایی بود اما قرار بود بار سنگین هویتبخشی به «سینمای نوین ایران» را بر دوش بکشد.
هدف از تأسیس فجر، صرفاً نمایش فیلم نبود، بلکه تلاشی بود برای ارائه الگویی جدید که در آن سینما نه ابزار تخدیر که وسیلهای برای آگاهیبخشی باشد.
سینمای ایران بعد از انقلاب اسلامی از نگاهی كیفی در شرایطی به سینمایی حرفهای تبدیل شد كه توانست بازتاب درخشانی در مولفههای هنری خود به مخاطبان عرضه كند. به همین سبب است كه آنچه كه به عنوان سینمای فاخر و جریانساز از آن یاد میشود را باید به عنوان كارنامه، داشتهها و آوردههای انقلاب در جریان هنر هفتم ایران نام برد.