به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، اکبر رستمزاده سال 1348با آپارات سینما رکس پا به دنیای آپارات و سینما گذاشت اما میگوید بعد از مدتی به خواست خانوادهاش و بهدلیل محیط نامناسب اطراف سینما رکس که در خیابان لالهزار تهران بود، راهی سینما آسیا شد.
اودر گفتگویی می گوید: پدر من آپاراتچی سینما بود و من هم در ششسالگی برای نخستین بار وارد عالم سینما شدم. در آن دوره آپاراتچیها بین مردم اعتبار داشتند و به همین دلیل تصمیم گرفتم آپاراتچی شوم. پدرم با ورود من به سینما مخالف بود و خودش هم بنا به دلایلی کار با آپارات را رها کرد اما من که علاقه زیادی به نمایش فیلم برای مردم داشتم، از سال 48کار با آپارات را شروع کردم و در سینما ماندم.
تصویر بزرگی از محمدعلی فردین در بهترین جای دفتر قدیمی اکبر رستمزاده جا خوش کرده که نشانه ارادت او به بازیگر فقید سینمای ایران است. او دوستی با محمدعلی فردین را روشنترین نقطه فعالیتش در سینما میداند و میگوید آپاراتچیهای قدیمی بخشی از سهولت در کارشان را مدیون فردین بودند.
وی می افزاید: آپاراتها در آن سالها زغالی بودند و کار با آنها بسیار سخت و حساس بود. مدام باید مراقب بودیم تا زغال تمام نشود یا فاصله بین دو شمع زغالی آپارات کم نشود. ساعت کار سینما هم از 8صبح تا 11شب بود و آپاراتچی فرصت استراحت نداشت. یک روز از آقای فردین که صاحب سینما آسیا بود، خواستم تا اجازه بدهد شیفتی کار کنیم. فردین گفت اگر مشکلی برای نمایش فیلم ایجاد نمیشود اشکالی ندارد. من و آپاراتچی دیگری که هر دو پای آپارات مینشستیم ساعتها را بین خود تقسیم کردیم و به این ترتیب برای نخستین بار کار آپاراتچیها شیفتبندی شد.
اکبر رستم زاده در گفتگو با تاریخ شفاهی موزه سینمای ایران به بیان خاطرات خود پرداخته است: