به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، در پیام رائد فریدزاده آمده است:
با نهایت تأسف و تأثر، درگذشت هنرمند پیشکسوت و فرهیخته سینما و تلویزیون، زندهیاد «رضا رویگری» را به جامعه هنری کشور، خانواده محترم ایشان و دوستداران هنر ایران تسلیت عرض میکنم.
رضا رویگری از جمله هنرمندانی بود که هنر را نه صرفاً بهعنوان حرفه، بلکه بهمثابه تعهدی فرهنگی و اجتماعی زیست. حضور ماندگار او در سینما و تلویزیون، یادآور سالها تلاش صادقانه، خلاقیت هنرمندانه و عشق بیدریغ به فرهنگ و هنر این سرزمین است. نقشآفرینیهای متنوع و صدای ماندگار او، در حافظه جمعی مردم ایران جایگاهی ویژه دارد و نامش در تاریخ هنر معاصر کشور همواره زنده خواهد ماند.
اینجانب ضمن ابراز همدردی صمیمانه، از درگاه خداوند متعال برای آن هنرمند فقید آرامش و رحمت الهی و برای بازماندگان محترم صبر و شکیبایی مسئلت دارم.
رضا رویگری ۶ دی ۱۳۲۵ در منطقه تجریش تهران به دنیا آمد. او دوران تحصیلات را در تجریش به پایان رساند. رویگری به خلبانی علاقهمند بود و دوبار امتحان داد، اما پذیرفته نشد. او سپس وارد حرفه نقاشی شد و با نمایش ویس و رامین به کارگاه نمایشی پیوست. او فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۴۸ در تئاتر آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ هنگام بازی در نمایشی از بیژن مفید، فریدون خشنود که آهنگساز آن نمایش بود با رویگری تماس گرفت و از او خواست سرودی برای روزهای انقلاب و صدای اللهاکبر بر بامهای تهران بخواند. رویگری سه آلبوم موسیقی با نامهای از عشق گفتن و غوغا و کازابلانکا تاکنون به بازار هنر عرضه کرده است. رویگری بعدها به عنوان بازیگر در دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ در فیلمهای مطرحی، چون اجارهنشینها، عقابها، و یوزپلنگ، کانی مانگا، شاخه های بید و بوتیک بازی کرد. در تلویزیون نیز در برنامههایی مانند محله برو بیا و محله بهداشت و مختارنامه به چهرهای آشنا برای مردم تبدیل شد.