به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، در دورانی که بخش قابلتوجهی از تولیدات سینمایی تحت تأثیر جریانهای زودگذر و الگوهای وارداتی قرار گرفتهاند، ساخت آثاری با تأکید بر هویت ملی و ایران–اسلامی اهمیتی دوچندان پیدا میکند. سینما، بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین ابزارهای فرهنگی، میتواند نقش تعیینکنندهای در بازتعریف الگوهای رفتاری، تقویت سرمایه اجتماعی و انتقال ارزشها به نسلهای جدید داشته باشد.
در حالی که سینمای امروز به جای آنکه عرصهای برای بروز فرهنگ باشد، میدانی برای کسب درآمد شده ، احمد به موضوعی پرداخته است که دور از یک نگاه اقتصادی صرف، به سوژهای پرداخته است که فرهنگ اصیل ایرانی را به رخ میکشد؛ فرهنگی که به کمک یک قهرمان ملی به تصویر درآمده است.
فیلم «احمد» دقیقاً در همین نقطه میایستد؛ نه بهعنوان اثری سفارشی یا ویترینی، بلکه بهمثابه روایتی برخاسته از باور. این فیلم تلاش میکند مفاهیمی چون انقلاب اسلامی، مقاومت و هویت بومی را نه در قالب شعار، بلکه در دل قصه، شخصیتپردازی و موقعیتهای دراماتیک بازنمایی کند.
۵ دی ۱۳۸۲، زمین بم لرزید و فاجعهای عظیم به وقوع پیوست. در این بحران، کمتر از ۲۴ ساعت زمان لازم بود تا مردی از تبار ایثار و جهاد وارد میدان شود و بحران را مدیریت کند. این شخص کسی نبود جز شهید احمد کاظمی، که در سالهای پس از جنگ نیز نقش آفرینی تاریخی خود را رقم زد.
فیلم «احمد» به روایت بخشی کمتر دیدهشده از زندگی شهید احمد کاظمی، فرمانده وقت نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، میپردازد و تمرکز خود را بر یکی از مقاطع مهم حضور او در عرصههای میدانی خارج از جبهههای جنگ قرار داده است، این اثر تلاش دارد با تکیه بر مستندات و روایتهای موجود، تصویری از فعالیتها و مسئولیتهای این فرمانده نظامی در شرایط بحرانی ارائه دهد، شرایطی که کمتر در روایتهای رسمی و تصویری به آن پرداخته شده است.
در احمد، فرماندهای به نمایش کشیده شده است که در صحنهای غیر از جنگ نقش آفرینی میکند؛ در این قاب حاج احمد کاظمی را نمایش میدهد که بسیاری از اصول و فنون مدیریت را از جنگ آموخته، اما در جنگ نمانده است.
در فیلم سینمایی «احمد» تلاش شده است برههای از زندگی و فعالیتهای این فرمانده در بحران زلزله بم به تصویر کشیده شود. «احمد» روایتگر داستان یک فرمانده است؛ شخصیتی که نه در قامت یک قهرمان دستنیافتنی، بلکه بهمثابه انسانی برآمده از متن جامعه تصویر میشود. فیلم، مسیری را دنبال میکند که بسیاری از مخاطبان با آن زیستهاند؛ مسیری آمیخته با ایمان، مسئولیتپذیری، مقاومت و پرداخت هزینه برای باورها.
امیرعباس ربیعی، کارگردان اصفهانی این اثر، که پیشتر نیز تجربه ساخت آثار اجتماعی و انقلابی چون «لباس شخصی» و «زد» ، در کارنامه خود داشته، در «احمد» کوشیده است روایتی ساده اما عمیق و بهدور از اغراقهای رایج سینمای شعارزده ارائه دهد. لحن فیلم، واقعگرا و متکی بر فطرت انسانی است و از همین مسیر با مخاطب ارتباط برقرار میکند.
از مهمترین نقاط قوت فیلم «احمد» میتوان به صداقت روایی آن اشاره کرد. فیلم از سلبریتیمحوری و اغراقهای رایج فاصله گرفته و بر قصه، بازیها و لحن یکدست تمرکز دارد. شخصیت اصلی، نماینده یک تفکر و مسیر است؛ مسیری که برای بخش قابلتوجهی از جامعه آشنا و باورپذیر است.
همچنین انتخاب فرم روایی ساده، استفاده از بازیهای کنترلشده و پرهیز از جلوهگریهای مرسوم، باعث شده پیام فیلم بهصورت مستقیم اما غیرتحمیلی به مخاطب منتقل شود. «احمد» تلاش میکند صدای یک باور جمعی باشد؛ صدایی که به گفته سازندگانش، قرار است شنیده و تقویت شود.
کارگردان فیلم «احمد»، درباره رویکرد این اثر میگوید: ما فیلم احمد را واقعاً و صادقانه برای مخاطب دغدغهمند انقلابی و فرهنگی ساختیم؛ برای آدمهایی که با ایمان و مقاومت و با مسئله هویت بومی و ملی و هویت ایرانی–اسلامی زندگی میکنند. فیلم احمد روایت یک فرمانده و یک مسیر است که بسیاری از ما با آن زندگی کردهایم، به آن باور داریم و در دورهها و عرصههای مختلف برایش هزینه میدهیم.
وی ادامه میدهد: احمد به دنبال سلبریتیبازی و تکرار ادا و اطوارهایی نیست که ما به آنها باور نداریم. این فیلم از دل باور بیرون آمده، چه در قصه، چه در بازی و چه در لحن. سعی ما بر این بوده که روایت داستان متکی بر فطرت و انقلاب اسلامی باشد. این صدا قرار نیست ضعیف شنیده شود. قرار است فریادی بلند باشد و این فریاد بلند با حضور پررنگ مخاطبان دغدغهمند شکل میگیرد.
«احمد» را میتوان نمونهای از سینمای متعهد و هویتگرا دانست؛ فیلمی که تلاش میکند بدون هیاهو و کلیشه، از ایمان، مقاومت و هویت ایرانی–اسلامی سخن بگوید. آغاز اکران این اثر از سوم دیماه، فرصتی است برای مخاطبانی که به دنبال سینمایی متفاوت، صادقانه و ریشهدار هستند؛ سینمایی که نه صرفاً برای سرگرمی، بلکه برای بازخوانی یک باور مشترک روی پرده آمده است.
امیرعباس ربیعی ، کارگردان فیلم «احمد» می گوید : شهید احمد کاظمی در زلزلهٔ بم، بیآنکه کسی به او امر و نهی کند، خود را به بم رساند؛ چون معتقد بود «مردم خانوادهٔ من هستند»