درنای ساداکو به موزه سینما اهدا می‌شود

یک قطعه درنای ساداکو طی مراسمی به موزه سینمای ایران اهدا خواهد شد.
به گزارش روابط عمومی موزه سینما، مهرماه سال ۹۲ یک قطعه درنای دست ساز ساداکو به احمد میرعلایی دبیر بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم های کودکان و نوجوانان توسط رئیس بنیاد ساداکو اهدا شده بود که با هماهنگی های صورت گرفته توسط مجید اسماعیلی مدیرعامل موزه سینما قرار است این درنا به نشانه صلح و دوستی به موزه سینما اهدا و در اتاق کودکان و نوجوانان قرار گیرد.
ساداكو ساساكی نام دختر نوجوان ساكن شهر جنگ زده هیروشیما در ‍ژاپن است كه پس از بمباران اتمی به دلیل تشعشعات اتمی مبتلا به سرطان خون شد.
او در سن ۱۲ سالگی افسانه درناهای كاغذی را می شنود كه در این افسانه گفته می شود اگر كسی هزار درنای كاغذی بسازد خدایان یك آرزوی او را برآورده می كنند و بدین سبب تصمیم به ساخت درناهای كاغذی می گیرد، اما پیش از مرگ، تنها ۶۴۴ درنا را با تا كردن كاغذ ساخت.
نام ساداكو به دلیل ساخت این درناهای كاغذی به عنوان نماد دوستی و صلح شناخته می‌شود.
در این مراسم ویژه که روز دوشنبه هفتم اسفندماه ساعت ۱۶ در سالن فردوس موزه سینما برگزار می شود، پرچم متبرک حرم حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) که در روز ولادت امام علی ( علیه السلام) به موزه سینما اهدا شده بود، توسط احمد میرعلایی رونمایی می شود و فریبا کوثری که به نمایندگی از سیتمایی ایران این پرچم را در عراق دریافت کرده بود توضیحاتی ارائه خواهد کرد.

کارگاه فن بیان در سینما توسط « ژرژ پطروسی»

کارگاه « فن بیان در سینما» در موزه سینما برگزار خواهد شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، در ادامه برگزاری دوره‌های تخصصی ، کارگاه یک روزه فن بیان در سینما با حضور  ژرژ پطروسی برگزار می‌شود.

این کارگاه روز چهارشنبه ساعت ۱۵ در سالن فردوس موزه سینما برگزار خواهد شد و «ژرژ پطروسی» دوبلور و مدیر دوبلاژ با سابقه درباره مباحثی همچون شیوه بیان صحیح، تفاوت گویندگی و دوبله ، تربیت صدا، خوب صحبت کردن و … نکاتی را آموزش خواهد داد.

علاقمندان برای شرکت در این کارگاه تخصصی تخصصی می‌توانند به سایت clubmuseum.ir  مراجعه کنند.

« ژرژ یطروسی» گویندگی به‌جای کاراکتر رابین هود در کارتون رابین هود، (منصور والامقام) در هزاردستان، مستر فرحان (علی نصیریان) در ناخدا خورشید، اشعث کندی (انوشیروان ارجمند) در امام علی و عبدالله نصرانی (علیرضا شجاع نوری) در روز واقعه ، سریال کوچک جنگلی (جمشید گرگین)، سریال تنهاترین سردار (ابوالفضل پورعرب)، سریال هفت سنگ (اصغر همت)، مختارنامه (محمد صادقی)، از کارهای به‌یادماندنی وی محسوب می‌شوند.

«دانیل دانیلیان »معاون وزیر علوم، آموزش، فرهنگ و علوم جمهوری ارمنستان

«دانیل دانیلیان »معاون وزیر علوم، آموزش، فرهنگ و علوم جمهوری ارمنستان و «علیرضا اسماعیلی» مدیرکل حوزه ریاست سازمان سینمایی کشور در موزه سینمای ایران

 

نمایش مستند «مرثیه گمشده»زنده یاد خسرو سینایی در موزه سینما

مستند « مرثیه گمشده» ساخته زنده یاد خسرو سینایی در موزه سینما نمایش داده می شود.
به گزارش روابط عمومی موزه سینما، در ادامه نمایش های ویژه فیلم های مستند در موزه سینما تحت عنوان «شب های مستند» با مشارکت انجمن صنفی تهیه کنندگان سینمای مستند فیلم «مرثیه گمشده» بر روی پرده سالن فردوس موزه سینما می رود.
در ششمین نشست شب های مستند که روز سه شنبه ۲۴ بهمن ساعت ۱۷ برگزار می شود، علی لقمانی مستندساز و فیلمبردار پیشکسوت سینما درباره فیلم صحبت خواهند کرد.
این مستند درباره مهاجرت لهستانی ها به ایران طی سالهای جنگ جهانی دوم است.

 

گفتگویی که موزه سینما همزمان با زادروز «جمال شورجه» منتشر کرد

موزه سینما همزمان با زادروز ” جمال شورجه” بخش هایی از گفتگوی تاریخ شفاهی این کارگردان پیشکسوت سینما را منتشر کرده  است که در زیر می خوانید.
به گزارش روابط عمومی موزه سینما، جمال شورجه با بیان اینکه من از دوران کودکی به سینما علاقه‌مند بوده و برخی از فیلم‌ها را بارها می دیده است، گفت: به دلیل شغل پدرم به تهران مهاجرت کردیم . آن زمان سینمایی در انتهای خیابان رودکی وجود داشت که همراه برادر بزرگ‌ترم برای دیدن فیلم به آنجا می‌رفتیم.
وی ادامه داد: من پیش از انقلاب به دانشگاه رفتم و در رشته گرافیک تحصیل کردم. سپس وارد انجمن اسلامی شده و در آن‌جا با بچه‌های مذهبی دانشگاه آشنا شدم و زمانی که حضرت امام وارد ایران شدند، اکثر نقاشی‌های پلاکاردها را ما نقاشی و خطاطی کرده‌ بودیم.
شورجه خاطرنشان کرد: یادم می آید فراخوانی از سوی مدرسه عالی شهید مطهری منتشر شد که طی آن دانشجویان می‌توانستند در رشته فیلم‌سازی تحصیل کنند و ما در رشته هنری تحصیل می‌کردیم و علاقه‌مند به سینما شدیم. حدود صد نفر از انجمن‌های اسلامی در مرکز اسلامی آموزش فیلم‌سازی به تحصیل پرداختیم و سپس یه باغ فردوس آمدیم.
وی با اشاره به فیلم شب دهم گفت: هم زمان با فیلم «شب دهم» روی سوژه عباس دوران در نیروی هوایی کار می‌کردیم. آن زمان معتقد بودم ساخت فیلم درباره زندگی او برای من زود است و ساخت فیلمی به نام «دایره سرخ» برای کارگردانی به من پیشنهاد شد و فکر کردم فرصت خوبی برای آن است تا خودم را محک بزنم.
شورجه بیان داشت: فکر میکنم هنوز  نتوانستم دیدگاه‌های اسلامی خودم را از طریق سینما به مردم القا کنم. ما با دیدگاه امام خمینی وارد سینما شدیم. ایشان در بدو ورود خود به ایران در بهشت زهرا گفتند ما با سینما مخالف نیستیم، بلکه با فحشا مخالفیم.

«عزیز ژان باکیف» فیلمبردار قزاقستانی: هنرمند نباید در زمان خلق یک اثر هنری رنج بکشد

کارگاه « قاب بندی فیلم؛ نقش بنیادین قاب بندی تصویر در فیلم»با حضور «عزیز ژان باکیف» فیلمبردار از کشور قزاقستان در موزه سینما برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، «عزیز ژان باکیف» فیلمبردار از کشور قزاقستان و عضو هیات داوران بخش سینمای آسیا در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر گفت: اولین موضوع مهم در فیلمسازی «عشق» است و همه عوامل سینما اعم از کارگردان، بازیگر، فیلمبردار، طراح صحنه و لباس، و … باید به آن توجه جدی داشته باشند.

وی ادامه داد: همه فیلمسازان باید بدانند ترکیب بندی در سینما روشی است که با درنظر گرفتن چند ابزار بوجود می آید. موضوعی که فیلمسازان جوان اغلب از ما می‌پرسید این است در اولین مواجهه در سر صحنه باید چگونه برخورد کنند.

«عزیز ژان باکیف» بیان داشت: کاری که سینمای مدرن انجام می‌دهد این است که مخاطب متوجه می‌شود که موضوعات مورد علاقه‌اش را می‌تواند بر روی پرده ببیند.

وی با بیان اینکه ماهیت سینما خیال پردازی است، گفت: فیلمسازان در سینما سعی دارند از طریق اشکال مختلف خیال‌هایشان را به تصویر بکشند.

وی با بیان اینکه مساله مهم دیگر زمان است، گفت: یکی از کارگردان‌هایی که در سینما درباره زمان بسیار پژوهش کرد «تارکوفسکی» است زیرا ترکیب بندی در فرآیند فیلمسازی برای او بسیار مهم بود و زمانیکه شرایط مناسبی برای این امر بوجود آید فیلمساز برای بیان آنچه در ذهنش است، راحت‌تر عمل می‌کند.

این فیلمبردار قزاقستانی خاطرنشان کرد: مساله این است که کارگردان‌ها همیشه به مخاطب فکر می کنند؛ اینکه آیا مخاطب حرفشان را درک می کند؟ من معتقدم هیچ وقت آنطور که فیلمسازان می‌خواهند اتفاق نخواهد افتاد زیرا مخاطبان اغلب به دنبال چیزی‌هایی هستند که خودشان می خواهند و مورد علاقه شان است.

«عزیز ژان باکیف» با بیان اینکه دیدگاه‌های افراد متفاوت است، گفت: فرض کنید در یک سالن 350 نفر نشستند و فیلم شما را می‌بینند قطعا هر کدام از این افراد نگاهشان نسبت به فیلم متفاوت خواهد بود.

وی ادامه داد: من به عنوان فیلمبردار سینما را به هنری و تجاری تقسیم نمی‌کنم زیرا معتقدم سرگرمی و هنر باهم سینما را تشکیل می‌دهند و سینما برای من فراتر از داستان است و معتقدم سینما از تصاویری تشکیل شده که ما درکنار هم قرار می‌دهیم تا به هدفمان برسیم.

«عزیز ژان باکیف» با مقایسه سینما و ادبیات گفت: در سینما تنها نیاز به یک شات داریم درحالیکه در ادبیات باید حداقل 7 یا 8 صفحه بنویسیم تا بتوانیم مفهوم اصلی را بیان کنیم.

وی خاطرنشان کرد: باید توجه داشته باشیم زمانیکه خودمان را درگیر مردم و مخاطب می‌کنیم بیشتر جنبه سرگرمی را درنظر گرفته‌ایم و با نگاه متفاوت‌تری به آن می‌نگریم.

«عزیز ژان باکیف» ادامه داد: از نظر من ترکیب بندی منبع نیست بلکه یک روش است و ترکیب بندی شامل نور، رنگ، فضا و ساختمان است که از جنبه نظری می‌توانیم برای آنها سلسه مراتبی را درنظر بگیریم. اشتباه اغلب فیلمسازان این است که اغلب به دنبال ترکیب بندی می‌گردند درحالیکه باید بتوانند خودشان آن را بسازند و در این صورت تبدیل به فیلمساز موفقی خواهند شد.

وی با بیان اینکه کار اصلی فیلمسازان صحبت کردن درباره داستان فیلم است، افزود: یک فیلمساز باید بداند که چگونه با استفاده از نور و رنگ بتواند صحنه را بسازد.

«عزیز ژان باکیف» با بیان اینکه یک فیلمبردار خوب می تواند کارگردان را نجات بدهد، بیان داشت: قطعا اگر در پروژه سینمایی فیلمبردار خوب وجود نداشته باشد برای پیداکردن لوکیشن به مشکل برمی‌خورید. آنچه مسلم و واضح است فرآیند خلاقانه با آرامش صورت می‌گیرد و یک هنرمند نباید در زمان خلق یک اثر هنری رنج بکشد.

وی بیان داشت: دیدگاه کارگردان نسبت به یک صحنه خاص اهمیت دارد و قطعا نوع ژانر در اولویت‌های بعدی قرار می گیرد.

 

 

 

 

 

«میزوه کنی زانه» تهیه کننده کشور ژاپن :استقبال از کارگاه‌های «امیر نادری» در ژاپن

کارگاه «کارکرد شرکت‌های تولید فیلم در عرصه بین المللی فیلم» با حضور«میزوه کنی زانه» تهیه کننده کشور ژاپن در موزه سینمای ایران برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، «میزوه کنی زانه» تهیه کننده کشور ژاپن در ابتدا گفت: ما در کشورمان آژانس‌هایی داریم که کارگردان‌ها و بازیگرها در آن جا عضو می‌شوند و این آژانس‌ها برایشان پروژه پیدا می‌کنند.

وی ادامه داد: در ابتدای راه اندازی، این آژانس‌ها به اعضاء شان حتی اگر کار هم نداشتند به صورت ماهیانه دستمزد می‌دادند اما به مرور آنها کوچک شدند و دیگر قدرت پرداخت نداشتند و در نهایت بدین شکل شد که بازیگرها و کارگردان ها در هر پروژه‌ای می‌رفتند درصدی را به این آژانس‌ها اختصاص می‌دادند.

این تهیه کننده ژاپنی همچنین گفت: البته این روش یک مشکل بزرگی داشت؛ این بود که استقلال را از بازیگران می گرفت زیرا کارگردان به صورت مستقیم نمی‌توانست با کارگردان درارتباط باشد و اگر تغییری هم در کار و زمان فیلمبرداری ایجاد می شد باید از طریق واسطه ها انجام می‌شد.

وی با بیان اینکه در ابتدا تهیه کنندگی تلویزیون را انجام می‌داده است، افزود: متاسفانه به مرور زمان تلویزیون ژاپن محبوبیت خود را از دست داد به همین دلیل من به سمت سینما آمدم. در سال 1979 با کارگردان فیلم «مارماهی» که با عباس کیارستمی در جشنواره‌های مختلفی جایزه مشترک گرفت، آشنا شدم و کارم را در سینما شروع کردم.

«میزوه کنی زانه» با بیان اینکه سینمای ژاپن شرایط مناسبی ندارد، گفت: خوشبختانه در جشنواره بین المللی فیلم فجر با کارگردان‌های ایرانی آشنا شدم و متوجه شدم در ایران جوانان بسیار به سینما علاقمند هستند.

وی خاطرنشان کرد: اغلب با فیلم‌هایی کار می‌کنم که سرمایه اندکی برای ساخت آنها نیاز باشد و همچنین مستقل باشند و معتقدم برای رونق سینمای ژاپن باید تغییراتی در صنعت فیلمسازی این کشور ایجاد شود.

«میزوه کنی زانه» با بیان اینکه جایزه جشنواره فیلم کن را کسب کرده است، گفت: زمانیکه کارگردانی مانند کوروساوا کار می‌کردند شرکت های بزرگ فیلمسازی از او حمایت می‌کردند و سرمایه‌های زیادی را برای ساخت فیلم در اختیارش قرار می‌دادند اما وقتی این شرکت‌ها کوچک شدند آنها مجبور شدند به سراغ ساخت فیلم‌هایی بروند که بیشتر تجاری بودند.

وی ادامه داد: در سال 1981 دو فیلم از ژاپن در جشنواره کن جایزه گرفتند و تصورها بر این بود که سینمای ژاپن رونق گرفته است اما این اتفاق نیافتاد.

«میزوه کنی زانه» خاطرنشان کرد: در سال 1986 مدرسه سینما در ژاپن افتتاح شد و من خودم در آنجا تدریس می‌کردم و در دوره‌ای هم بسیار مورد استقبال قرار گرفت و بازیگرهای خوبی از آن بیرون آمدند.

وی ادامه داد: احساس مسئولیت زیادی در کارم و سینمای کشورم دارم به همین دلیل هر چند وقت یکبار ورک شاپ‌های مختلفی را برای بازیگران برگزار می‌کنم که خوشبختانه استاد یکی از این ورک شاپ‌ها که بسیار هم مورد استقبال قرار گرفت امیر نادری فیلمساز ایرانی بود.

«میزوه کنی زانه» همچنین گفت: یکی از کارگردان های کشور ما شیوه جالبی برای بازیگرانش داشت و این بود که هر بازیگری می‌خواست در فیلمش حضور داشته باشد ابتدا باید 10 روز در زمین کشاورزی کار می‌کرد زیرا او معتقد بود آدم ها سر زمین‌های کشاورزی ذهنشان متمرکز و خلاق می شود.

وی با بیان اینکه به نظرم علاقمندان سینما در ابتدای کارشان باید درباره انسان‌ها فکر کنند، بیان داشت: من معتقدم فیلمسازان هر کشوری ابتدا باید درباره فرهنگ کشور خوشان فیلم بسازند و در مرحله بعد به سراغ تولیدات مشترک بروند. من هم به عنوان فیلمساز ابتدا باید به سنت‌ها و فرهنگ ژاپن بپردازم.

 

 

 

 

فیلمساز قزاقستانی: باید زندگی در سینما جریان داشته باشد

کارگاه « فیلمسازی مستقل» با حضور«سرگی دوورتسهووی»، کارگردان و تهیه کننده کشور قزاقستان در موزه سینمای ایران برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، سرگی دوورتسهووی در معرفی خود گفت: من کار خود را با ساخت فیلم‌های مستند آغاز کردم و بعد از آن وارد سینمای داستانی شدم. در سال 2088 جایزه بخش نوعی نگاه جشنواره کن را به دست آوردم و در سال 2018 در بخش اصلی جشنواره کن حاضر بودم و فیلم من جایزه بهترین بازیگر زن این جشنواره را دریافت کرد. قصد ساخت فیلم تازه‌ای را دارم که مربوط به قرون وسطی است و یکی از کاراکترهای اصلی آن ایرانی است.

وی با بیان اینکه در فیلمسازی، شیوه کاری من با دیگران متفاوت است، ادامه داد: فیلمنامه آثارم را شخصا می‌نویسم و امور تولید و کارگردانی آن را خودم برعهده می‌گیرم. تفاوت اصلی شیوه کاری من با دیگران این است که همواره با توجه به محیط، طبیعت و ویژگی‌های بازیگران فیلمنامه را تغییر می‌دهم؛ به گونه‌ای که زمانی که فیلمبرداری به اتمام می‌رسد، هشتاد درصد فیلمنامه اولیه دچار تغییر شده است. علت این مسئله به پیشینه مستند سازی من و علاقه‌ام به ترسیم واقع‌گرایی باز می‌گردد.

دوورتسهووی افزود: در قزاقستان و روسیه تولید فیلم‌های سینمایی به دو شیوه انجام می‌شود و هر یک دارای تکنیک متفاوتی است. کاری که من انجام می‌دهم شیوه سنتی است و با تولیدات صنعتی تفاوت اساسی دارد. تلاش می‌کنم عواملی که در تولید فیلم‌های من نقش دارند به درک کاملی نسبت به آن دست پیدا کنند. در تولیدهای سینمای صنعتی، سرعت انجام کار بسیار مهم است اما در شیوه من کیفیت اهمیت بیشتری دارد و بنابراین وقت زیادی را صرف گفت‌و‌گو با عوامل می‌کنم.

وی ادامه داد: گروه کوچکی در حدود 15 نفر شامل عوامل و بازیگران تشکیل می‌دهیم که درباره کار با یکدیگر صحبت کنیم و دلیل تعداد اندک این است که هماهنگی‌ها ساده‌تر باشد.

این هنرمند بیان کرد: شیوه ای که طی آن یک فیلمنامه در زمان فیلمبرداری تغییر می‌کند، بسیار سخت و پیچیده است اما من آگاهانه این شیوه را به کار می‌گیرم. تغییر دادن فیلمنامه در لحظه بسیار سخت است اما باعث می‌شود تا زندگی بیشتری در یک فیلم جربان داشته باشد.

دوورتسهووی با بیان اینکه مشکل اصلی سینما این است که هنر و بیزینس را توامان به کار می‌گیرد، افزود:  فعالیت هنری نیاز به صرف زمان دارد اما وجوه اقتصادی سینما گاهی این اجازه را به فیلمساز نمی‌دهد. عوامل فیلم‌های من خود را برای انجام تغییرات لحظه‌ای آماده می‌کنند. پیش از آنکه ساخت یک فیلم را آغاز کنم، فیلمنامه را با دوربینی کوچک فیلمبرداری می‌کنم تا از آن یک ماکت در دسترس داشته باشم. دلیل آن این است که می‌خواهم بدانم «کلمه‌» چگونه باید به «تصویر» تبدیل شود، چراکه هر کدام از این موارد دارای انرژی‌های متفاوتی هستند.

این فیلمساز با بیان اینکه به دنبال روشی هستم که طبیعت سینما را در خود داشته باشد، بیان کرد: در تصویر چیزی وجود دارد که کلمات و نوشته‌ها نمی‌توانند آن را انتقال دهند. ساخت ماکت باید سریع و ارزان‌ قیمت باشد تا فیلمساز بتواند با استفاده از بازیگران آماتورآن را بسازد. با استفاده از ماکت، روند انتقال انرژی از ابتدا تا انتهای فیلم را درک می‌کنید و می‌توانید هر طور که می‌خواهید آن را تغییر دهید.

دوورتسهووی اقرود: هنگامی که فیلمبرداری اصلی اتفاق می‌افتد و اتفاقی طبیعی روی می‌دهد، من از آن استقبال می‌کنم و فیلمنامه را تغییر می‌دهم چرا که معتقدم باید زندگی در سینما جریان داشته باشد. برای من طبیعت صرفا یک پس زمینه نیست بلکه بر روی کل تصویر تاثیر می‌گذارد. این روند بسیار پیچیده و دشوار است چون در لحظه ممکن است همه اتفاق‌ها تغییر کند و همین مسئله، هماهنگی‌ها را دچار مشکل می‌کند. در پروژه‌های استودیویی باید همه اتفاق‌ها طبق زمان‌بندی مشخصی اتفاق بیفتد، اما در سینمای من، هیچ موردی قطعی نیست و ممکن است برای زمانی طولانی ساخت یک فیلم طول بکشد.

وی با بیان اینکه مشکل اصلی سینمای جهان این است که دیگر زمان کافی برای ساخت فیلم وجود ندارد، ادامه داد: من همیشه در حال جنگیدن هستم تا زمان بیشتری برای تولید فیلم داشته باشم. خیلی زود متوجه شدم علاقه‌ام در سینمای مستند چیست، چراکه به مدرسه سینمای مستند رفتم. چالش اصلی برای من در فیلم‌هایی که می‌سازم این است که بتوانم زندگی جاری در یک فیلم را پیدا کنم. نمی‌توان فهمید لحظه‌هایی که نیاز است به تصویر کشیده شوند چه زمان و در کجا هستند و به همین علت همواره باید صبر زیادی را در فرآیند فیلمسازی اعمال کرد. من زمانی که فیلم مستند می‌سازم با سوژه‌هایم دو هفته زمان صرف می‌کنم و زمانی که به شناخت رسیدم با دوربینی آماده منتظر می‌مانم تا فیلم ساخته شود.

دوورتسهووی درباره سینمای ایران نیز گفت: فیلم‌های ایرانی زیادی را تماشا می‌کنم چراکه احساس نزدیکی زیادی نسبت به سینماگران ایرانی دارم. دلیل علاقه من به سینمای ایران این است که فیلم‌های ایرانی موقعیت‌های  جهان شمولی را نشان می‌دهند، مانند عباس کیارستمی ، اصغر فرهادی و بسیاری دیگر از فیلمسازان. من در هر جشنواره با فیلم‌های داستانی و مستند ایرانی مواجه می‌شوم که دارای کیفیت بالایی هستند. در حال حاضر در حال انجام تحقیقات بر روی فرهنگ و تاریخ مردم ایران در دوره صفویه هستم چراکه در فیلمی که قصد ساخت آن را دارم، یکی از شخصیت‌ها ایرانی است. همواره دوستانم را دعوت می‌کنم تا مخاطب فیلم‌های ایرانی باشند، چراکه دریچه‌ای تازه به روی آن‌ها گشوده می‌شود.

دوورتسهووی در بخش پایانی صحبت‌های خود گفت: ایده‌های زیادی دارم اما هر یک نیاز به انرژی فراوانی دارند و رسیدن به آن امری زمان‌بر است. کارگردانی یعنی انرژی و یک کارگردان باید دارای نیروی بسیاری برای انجام فعالیت سینمایی باشد. من مخالف تکنولوژی‌های نوین نیستم. زمانی که سعی داریم زندگی را به تصویر بکشیم نیازی به تکنولوژی و پرده سبز وجود ندارد.

«سارا نعلبندیان» فیلمنامه‌نویس ارمنی: «گاو» داریوش مهرجویی فلسفه اخلاق است

کارگاه «فیلمنامه نویسی و تولیدات مشترک» با حضور سارا نعلبندیان از کشور ارمنستان در موزه سینما برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، سارا نعلبندیان فیلمنامه‌نویس از کشور ارمنستان گفت: از نظر من فیلمنامه نویسی و فرآیند آن مسیری به سوی جهانی شدن دارد و دائم درحال تکمیل است و به واسطه جهانی بودن فرآیند نوشتن فیلمنامه‌ها باهم فرق دارد.

وی با بیان اینکه صحبت کردن درمقابل مخاطب ایرانی برایش بسیار لذت بخش است، افزود: سینمای ایران و روش‌های فیلمسازی‌شان را بسیار دوست دارم زیرا فیلمسازانی دارد که در جهان  به خوبی درخشیدند.

نعلبندیان ادامه داد: درحال حاضر با یک فیلمساز از کشور ازبکستان برای ساخت فیلمی درباره تامارا پطروسیان درحال همکاری مشترک هستم.

وی با بیان اینکه دو مدل اصلی برای تولید مشترک وجود دارد، بیان داشت: مدل خارجی که در آن با یک کشور دیگر همکاری می‌کنیم و اگر با یک کمپانی در کشور خودمان همکاری داشته باشیم درواقع تولید مشترک داخلی محسوب می‌شود. زمانیکه به عنوان فیلمنامه نویس با یک کمپانی کار می‌کنیم ممکن است کارگردان یا تهیه کننده آن کمپانی اهدافی خارج از اهداف شما داشته باشند و به عنوان فیلمنامه‌نویس باید به آن اهدف احترام بگذارید و درمقابل تغییرات از خود نرمش نشان دهید.

این فیلمنامه نویس ارمنی گفت: اولین مرحله در تولید مشترک تحقیق و پژوهش است که به واسطه آن فیلمنامه نویس با نقطه نظرهای کشوری که قرار است با آنها تولید مشترک داشته باشد آشنا می‌شود. در مرحله بعدی محل و منطقه‌ای است که قرار است درباره آن فیلم ساخته شود که باید یک مفهوم و دستمایه جهانی داشته باشد.

وی ادامه داد: موضوع دیگری که در تولیدات مشترک باید به آن توجه داشته باشیم پیدا کردن مختصص‌های محلی است؛ یعنی کسانی که رمزهای فرهنگی را برای شما قابل خوانش می‌کنند و آنها را تبدیل به یک داستان روایی می‌کنند.

نعلبندیان با بیان اینکه در میان انبوه نقطه نظرها باید بتوانید درست ترین را انتخاب کنید، گفت: شاید ایده‌ها و نظرهای زیادی در ذهن شما باشد، باید بتواند به صحیح ترین شکل آن را سر و سامان بدهید تا بتوانید از آنها استفاده کنید و به واسطه آن بتوانید به فرهنگ کشور مقابل احترام بگذارید.

وی ادامه داد: نکته مهم دیگری که یک فیلمنامه نویس باید به آن توجه داشته باشد مصاحبه و گفتگو است. مصاحبه با افرادی که اطلاعات آنها می‌تواند کمک موثر و خوبی برای شما باشد. یک هنرمند در این نوع مصاحبه‌ها درواقع به دنبال جمع کردن اطلاعات نیستند بلکه به دنبال عواطف و احساسات هستند. آنچه که یک فیلمنامه نویس باید به دنبال آن باشد، ناخداآگاه انسان‌ها است.

نعبلندیان با اشاره به اینکه فیلمسازان و هنرمندان باید زبان مشترکی داشته باشند، افزود: به عنوان فیلمنامه نویس باید با زبان مشترک بتوانیم معنا و مفهوم واقعی هدف مورد نظرمان را به دیگران منتقل کنیم و در نظر داشته باشید زمانیکه یک تهیه کننده می‌خواهد از یک نویسنده خارجی استفاده کند درواقع می‌خواهد به یک نقطه نظر مشترک برسد.

وی با بیان اینکه سینمای ایران در بهترین قله جهان قرار گرفته است، بیان داشت: بسیارعلاقه‌مند هستم با سینمای ایران همکاری داشته باشم و با هنرمندان و فیلمسازان ایرانی آشنا شوم و مخصوصا اینکه با اساتید دانشگاه هنر و سینما تعامل داشته باشم.

نعلبندیان با بیان اینکه 10 سال پیش با سینمای ایران آشنا شده است، افزود: آشنایی من با سینمای ایران از طریق جشنواره زردآلوی طلایی بود که فیلم های ایرانی در آن نمایش داده شد. به نظرم یکی از بهترین فیلم‌های ایرانی فیلم سینمایی «گاو» ساخته داریوش مهرجوی است که فیلمنامه ای بسیار قوی دارد.

وی ادامه داد: دلیل علاقه بسیار من به فیلم «گاو» ساختار بسیار قوی آن است که من را یاد ساختار کلاسیک ادبیات روسی می‌اندازد. که هسته مرکزی این نوع فیلم‌ها شاید خیلی زیاد مهم نباشد اما فیلمسازان می توانند به خوبی به آن شکل دهند تا حتی در جهان دیده شود و در مورد فیلم داریوش مهرجویی هم به همین شکل است. این فیلم درواقع قرائتی نزدیک به فلسفه اخلاق دارد.

نعلبندیان با بیان اینکه در سینمای مدرن امروز، داستان اهمیت دارد، گفت: از نظر من ساختار در یک فیلم بسیار مهم است زیرا ساختار تفاوت سینمای گیشه و هنری را نشان می دهد.

وی با بیان اینکه شروع به کارش با ساخت فیلم مستند بوده است، افزود: همانطور که می‌دانید در فیلم‌های مستند پژوهش بسیار سخت‌تر از فیلم های داستانی است. در مستند باید تلاش کنیم تا حقیقت را بر روی پرده طلایی به تصویر بکشیم درحالیکه در فیلم‌های داستانی می‌توانیم چیزی به آن اضافه کنیم.

 

«وولانگ» : همه فیلم‌ها می‌توانند زبان جهانی داشته باشند

نشست فیلم سینمایی «غیاب» با حضور وولانگ کارگردان فیلم در موزه سینمای ایران برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی موزه سینما، وولانگ فیلمساز کشور چین گفت: از اینکه در مهمترین جشنواره ایرانی حضور دارم و فیلمم در در یک عمارت تاریخی در ایران نمایش داده شد بسیار خوشحال هستم.
وی ادامه داد: خوشبختانه امسال کشور ما با پنج فیلم در جشنواره فیلم فجر حضور دارد که این فیلم‌ها صنعت سینمای چین و همچنین زیبایی‌های کشور ما را معرفی می‌کند.
وولانگ با بیان اینکه به عنوان داور و فیلمساز در جشنواره حضور دارد، بیان داشت: فیلم من درباره فردی است که کشورش را ترک کرده و بعد از مواجهه با مشکلات متععد در زندگی دوباره به کشورش برمی‌گردد.
وی با بیان اینکه به فیلم‌های ایرانی علاقه زیادی دارد، گفت: از فیلمسازان ایرانی «عباس کیارستمی» را به خوبی می شناسم. به نظرم فیلم «خانه دوست کجاست» نماد مهمی از کشور ایران است که به خوبی به تصویر کشیده شده است. این نوع فیلم‌ها ارتباط بین ملت‌ها را باهم زیاد می‌کند.
وولانگ با بیان اینکه فیلمنامه فیلمش زمان زیادی طول کشید تا کامل شود، گفت: به نظرم کمبودها و کاستی‌ها در زندگی بسیار مهم است و هر فردی باید در جهت رفع آنها برآید و من سعی کردم این موضوع را به خوبی در فیلم به تصویر بکشم.
وی با بیان اینکه موضوع فیلم انسانی است، بیان داشت: موضوعات و مشکلاتی که در فیلم به تصویر کشیده شده است مشکلاتی است که در سراسر جهان وجود دارد تا آنجا که درک و احساس متقابل در بین همه ایجاد می‌کند.
وولانگ با بیان اینکه از اینکه فیلمش در موزه سینمای ایران که یک بنای تاریخی مهم است نمایش داده شده بسیار خوشحال است، گفت: ما در چین هم موزه سینما داریم اما شکل آن متفاوت است. به نظرم موزه ها می‌توانند لوکیشن خوبی برای ما فیلمسازها باشند زیرا بسیار زیبا و جذابیت های خاصی دارند.
وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه چگونه می‌توان فیلمی بومی ساخت و در جشنواره‌های بین المللی نمایش داد، بیان داشت: زمانی که فیلم را می‌ساختم به اینکه کجا قرار است نمایش داده شود فکر نمی‌کردم فقط معنی و مفهوم آن برایم اهمیت داشت.
وولانگ ادامه داد: یک صدا شدن فیلمسازان سراسر دنیا برای من بسیار اهمیت دارد. به همین دلیل سعی کردم در فیلمم آن را به خوبی نشان دهم. فیلمسازان چینی هویت و زیبایی‌ها را به خوبی به تصویر می کشند به همین دلیل درک متقابل بهتری برای زندگی پیدا می‌کنند.
وی خاطرنشان کرد: روش‌های مختلفی برای فیلمسازی وجود دارد اما مهم موضوعی است که فیلمساز انتخاب می‌کند و دغدغه مند باشد. من معتقدم همه فیلم‌ها می توانند زبان جهانی دارند و ما با زبان تصویر و صدا می‌توانیم موضوعاتمان را منتقل کنیم.
وی در پایان بیان داشت: از موزه سینمای ایران می‌خواهم اجازه بدهند سال آینده به ایران بیایم و در این بنای تاریخی زیبا فیلمی به صورت مشترک با ایران بسازیم.