قدیمی ترین شکل نمایش،دست افشانی ، پای کوبی  و آیین های  ستایش است که می توان آن رامقدمه پیدایش نمایش های جمعی دانست.رفته رفته کسانی که برای مردم  دلاوری های قهرمانان و اساطیر باستانی را نقل می کردند برای نگه داشتن تماشاگران بیشتر گرد خود، اعمال قهرمانان را در شکار ویا جنگ ها با حرکات نمایشی بیان می کردند.راویتگران قصه ها، با شبیه سازی و بکاربردن صورتک ها و افزودن حرکات القاءکننده به کلام، سعی بر انتقال مفاهیم خود به تماشاگران را داشتند و اینگونه نمایش توسعه یافت.این نقل کردن به دو شیوه نقالی و واقعه خوانی ادامه حیات داد.نقالی و واقعه خوانی در میدان گاه های شهر ها و روستا ها ونیز در استراحت گاه های سپاهیان در حال نبرد برای تهییج روحیه آنان ادامه داشت.

نقالی نقل یک واقعه یا قصه به شعر یا نثر با حرکات و حالات و بیان مناسب در برابر جمع بود.به بیانی دیگر واقعه خوانی یا قصه سرایی  موزون با همراهی یک ساز(چنگ)اجرا می شد.نقالی بر حول دو گونه داستان می چرخید داستان هایی حماسی و داستان هایی مذهبی.نقال ها روش های گوناگونی را برای ارایه بر می گزیدند،یکی از آن ها پرده خوانی یا شمایل گردانی است که نقال نقاشی های روی پرده را برای مخاطبان شرح می دهد.

 پرده خواني شامل يك پرده بزرگ نقاشي شده و يك نقال و يا پرده خوان  بوده كه با صدائي بلند و رسا داستانهاي پرده را براي مردم بازگو مي كرده است .

نقاشي هاي این پرده ها بصورت واقعي  و باتصویر های بسیاراما فاقد پرسپكتيو بودند ، ضمن آنكه چندين داستان به طور موازي در يك پرده تصوير سازي مي شد . به اين سبك از نقاشي، نقاشي قهوه خانه اي يا مكتب خيالي مي گويند .

 این مکتب  همان پشتوانه ای بود که در قرون اخیر روش بازیگری یک نمایش نوظهور یعنی تعزیه را یاری کرد.البته نباید آیین سوک مردم بخارا بر مرگ سیاوش به دست افراسیاب را که قدمتی سه هزار ساله دارد ، از یاد برد.تعزیه اما در دوران پس از اسلام، به واگویی حماسه کربلا اختصاص یافت و همچنان به شکل یک نمایش ایینی مدهبی باقی مانده است.