نام هنرمند

علی حاتمی

 علی حاتمی،ایرانی ترین فیلمساز ملی
عباس علی حاتمی زاده شده در 1323 تهران.او دومین فرزند خانواده بود و پدرش طراح صفحه چاپخانه .
به سبب بیماری صعب العلاجی که در کودکی گرفتارش شد او نا چار مدتی را در خانه پزشکی از خانواده های قاجاری سپری کرد.در همین دوره بود که وی با سنت ها و ویژگی های زندگی این قشراز نزدیک اشنا شد.
حاتمی به جهت آنکه یکی از عموهایش آپاراتچی سینما بود به سینما علاقمند شد و از آنجا که یکی دیگر از عمو هایش، نوازنده تار بود با موسیقی انس گرفت.
علی حاتمی در دوران تحصیل دبیرستان نمایش نامه های کوتاهی می نوشت و در محله شان به همراه دوستانش اجرا می کرد.وی همزمان در دوره دبیرستان در هنرستان آزاد هنرهای دراماتیک تحصیل کرد و پس از آن در دانشکده تازه تاسیس هنر های دراماتیک به تحصیل در رشته نمایشنامه نویسی پرداخت.
اجرای نمایش دیب(دیو) در تالار نمایش دانشکده هنرهای دراماتیک در سال 1342 که توسط خودش نوشته شده بود نخستین بارقه های امید به موفقیت را در درون او بیدار کرد.او در همین سال ها به واسطه انس با متون ادبی با زبان اهنگین اشنا شد و برآن شد تا نمایش نامه های خود(نظیر: ملک خورشید،چهل گیس،حریر و ماهیگیر) را با آهنگ و زبان موسیقی و شعر بنویسد.
حاتمی در سال 1345 به استخدام تلویزیون ملی ایران در امد و تا سال 1347 در ان سازمان مشغول کار بود.
"حماسه عشقی شب جمعه" نخستین فیلمنامه حاتمی است که در سال 1346نوشت و هژیر داریوش بر اساس آن فیلم کوتاهی ساخت.در همین سال نیز خود فیلمی کوتاه به نام "جنگل" برای تلویزیون ساخت که درآن بازیگر نقش خرگوش خودش بود.
فعالیت حرفه ای حاتمی در سینما از سال 1349، زمانی که او فیلم "حسن کچل" را براساس نمایشنامه اهنگین اش کارگردانی کرد،آغاز شد.حسن کچل از حیث شخصیت پردازی و درون مایه ملهم از قصه های عامیانه و بدعت های چشمگیر بود.چیزی که باعث شد تا در نخستین جشنواره فیلم سپاس جایزه بهترین فیلم نامه را از آن خود کند.سبک کار حاتمی در این اثر و همچنین "باباشمل" 1350،و "خواستگار"1351 متاثر از سنت نقالی و سخنوری است و و ماجرا ها توسط موسیقی و ترانه نقل می شود.
"طوقی" 1349 دومین فیلم حاتمی با داستان و شخصیت های معاصر است.حاتمی در این فیلم از معماری قدیم و فضاهای سنتی کاشان بهره خلاقانه برد.وجوه مشترک این فیلم ودیگر ساخته های حاتمی(سلطان صاحبقران1354،کمال الملک1363،دلشدگان1370،هزار دستان1367 )نشان دادکه او توانایی فوق العاده ای در استفاده از ابزار سینما برای نمایش سنت های ملی و ملاحظات تاریخی دارد.دلبستگی حاتمی به گذشته وی را بر ان داشت تا تهران قدیم را با معماری ویژه اش با یاری جانی کوارانتا(دکور ساز ایتالیایی) و ولی الله خاکدان(طراح صحنه) بازسازی و برپا کند.جایی که بعد ها به شهرک سینمایی غزالی معروف شد.
حاتمی زبان و گفتار دیالو گ های فیلم هایش را بیش از آنکه برای گفتگو پردازی بکار بگیرد برای معرفی هویت آدم ها و موضوع اصلی فیلم بکار می برد. همچنین در زبان او گرایش ویژه ای به کاربرد الفاظ فخیم و گاه مهجور و تلفظ قدیم تر واژگان دیده می شود.
کارنامه فیلمسازی حاتمی نشانگر ان است که وی علاوه بر زبان خاص به تزیین و طراحی صحنه و لباس هم دلبستگی زیادی داشت.او فزون بر کارگردانی و فیلمنامه نویسی در فیلم های" طوقی"(1349)،"حاجی واشنگتن"1360، "کمال الملک"1362،"مادر"1368 و "کمیته مجازات"(1377)طراحی صحنه و لباس راهم خود بر عهده داشت.
حاتمی در مجموعه اثارش، تاکیدی چشمگیر بر معرفی سنت و فرهنگ ایرانی از بازخوانی تاریخ و البته به سیاق تخیل ازاد از واقعیت های تاریخی، نشان داد. او در سال 1372 پس از نوشتن فیلم نامه " جهان پهلوان تختی" به بیماری سرطان مبتلا شد و در آذر ماه 1375 در گذشت.
تصاویر
فیلمها
متون مرتبط