تصویر خبر

حفظ تاريخ سينماي آنالوگ ضروري است/ استقبال از تكنولوژي لازمه پيشرفت

 نشست پژوهشی «چشم اندازهای جدید سینما از آنالوگ تا دیجیتال» همراه با نمایش مستند سینمایی «خاطرات نگاتیو» از ساخته های فرهاد ورهرام در موزه سینما برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی موزه سینمای ایران، نشست پژوهشی «چشم اندازهای جدید سینما ازآنالوگ تا دیجیتال» با نمایش مستند سینمایی «خاطرات نگاتیو» عصر روز گذشته 7 آذرماه با حضور پژوهشگران و سینماگران فعال در عرصه لابراتوار در موزه سینما برگزار شد.
در ابتدای این نشست که  مدیریت آن را منوچهر اکبرلو به عنوان منتقد و کارشناس به عهده داشت اکبرعالمی پژوهشگر سینما به عنوان نخستین کارشناس درباره چالش های ورود سینمای دیجیتال به سینمای ایران صحبت کرد.
این پژوهشگر که خود از فعالان در عرصه سینمای آنالوگ بوده است در ابتدا گفت: در سال 1927 زمانی که سینما هنوز سیاه و سپید بود فیلم «خواننده جاز» به نمایش درآمد و در آن دوران از سینمای صامت خواسته شد که در مدت یک سال جای خود را به سیستم صدای ضبط صحنه بدهد و در ادامه رشد تکنولوژی تاریخ سینما شاهد بود که در سال 1939 فیلم «بربادرفته» رنگی ساخته شد. بنابراین تکنولوژی درجا نمی زند. 22 سال پیش زمانی که من با آنالوگ سینما را کار می کردم پسر جوان من گفت که پول می خواهد تا دوربین دیجیتال تهیه کند و گفت که اگر این ابزار بد بود پولی را که از من گرفته پس خواهد داد. بعد با یک دوربین کوچک روبه رو شدم که هم فیلم سیاه و سفید می گرفت و هم فیلم رنگی.
وی ادامه داد: دنیای دیجیتال برای من حیرت آور بود ولی نمی دانستم نسل جدیدی که می خواهند با این سیستم نوظهور کار کنند به اندازه کافی اصول و مبانی زیبایی شناسی را می شناسند؟ در واقع نسل جدید با سینمای دیجیتال خیلی راحت کنار آمدند و کار کردند اما با مشاهده آثارشان مطمئن نبودیم که زیبایی شناسی و اصول و مبانی این مهم را در ساخت آثار خود به کار می گیرند؟ اما واقعیت این بود که تکنولوژی آمد و نمی توانستیم مقابل آن ایستادگی کنیم.
فرهاد ورهرام مستندساز در ادامه این نشست با اشاره به این مطلب که باید تاریخ را حفظ کرد گفت: بی شک باید از ورود تکنولوژی استقبال کرد اما متاسفانه واقعیت این است که هر پدیده نوظهوری در ایران موجب می شود تا تاریخ آن رویداد فراموش و یا به عبارت بهتر مقطوع النسل شود و این اتفاقی است که برای تاریخ ادبیات ما نیز افتاده است.
وی ادامه داد: من با حس نوستالژی و یا تعلق خاطر به سینمای آنالوگ سخن نمی گویم بلکه تاکید دارم که باید تاریخ سینما از جنس فنی برای آینده باقی بماند. زمانی که نسل من عکاسی، فیلمبرداری و یا فیلم می ساخت می دانست باید کجا برود. در لابراتورها به شکل درست و با حضور افراد متخصص تقسیم کار جدی و سازمان یافته ای وجود داشت که به کیفیت اثر کمک می کرد. در واقع یک گروه متخصص در لابراتورها حضور داشتند که می دانستند چه باید کرد و چه نباید انجام داد.
ورهرام در پایان صحبت های خود به دلایل ساخته شدن فیلم «خاطرات نگاتیو» اشاره کرد و گفت: با تعطیل شدن لابراتوارها دیگر جایی برای جمع شدن تخصص ها نداشتیم و برای پیدا کردن یک تخصص باید به خانه های شخصی افراد مراجعه می کردیم. به همین دلایل تصمیم گرفتم مستند سینمای «خاطرات نگاتیو» را بسازم تا به عنوان سند تاریخی برای سینمای ایران بماند.
محمدعلی حیدری نویسنده کتاب «سرگذشت لابراتوارهای سینمای ایران» در ادامه این نشست پژوهشی عنوان کرد: در گذشته شاهد بودیم که سیر تحولات با فاصله زیادی اتفاق می افتد اما در حال حاضر چنین نیست و سیر تحولات با شتاب در حال انجام است و سینما هم از این قاعده مستثنی نیست.
وی ادامه داد: برای همخوانی با جهان و تحولاتی که رخ می دهد نیاز به پژوهش داریم و باید زمانی را برای تحقیق پیرامون تحولاتی که در حال رخ دادن است گذاشت و زمانی که سیر این تحولات در جاده درستی قرار نمی گیرد باید هزینه داد و به اعتقاد من در ماجرای تحول سینمای ایران از آنالوگ به دیجیتال هزینه های زیادی صرف شد که بزرگترین هزینه آن آشنا نبودن نسل جدید با تاریخ آنالوگ است.
این پژوهشگر در پایان گفت: باید به این موضوع پرداخت که چرا لابراتوارها نتوانستند ادامه دهند و این سئوال مطرح است که آیا با ورود تکنولوژی باید تاریخ فراموش شود؟ و متاسفانه این اتفاق در مسیر تحول سینما از آنالوگ به دیجیتال رخ داد.
   
تاریخ خبر : ۱۳۹۶/۹/۸